Beloftevol debuut, laaiend enthousiaste pers en publiek. Matige opvolger, beetje afwachtende houding links en rechts. Vervolgens een zeer middelmatige plaat. Tja, hoe lang gaat het krediet dat je met je wonderlijke debuut opbouwt eigenlijk mee?
Lang, blijkbaar. Dat alt-J nu al twee platen op rij behoorlijk afziet van het maken van avontuurlijke én aanstekelijke muziekjes ten voordele van middle of the road– dan wel te ver gezochte deuntjes, houdt de groei van het trio blijkbaar niet tegen. De Britten zijn headliner op flink wat zomerfestivals, maar het valt te betwijfelen dat daar de vlam in de pan zal slaan met de nieuwe songs. Op Relaxer doen ze namelijk exact dàt: een relax streepje geluidsbehang afleveren.
Nochtans. Opener “3WW”, een nummer dat toen het enkele maanden geleden voor het eerst gelost werd vooral eindeloos leek, blijkt bij elke luisterbeurt te groeien en werpt zich ondertussen op tot sfeervolle én beloftevolle track.
Helaas is het vet daarna al van de soep. “In Cold Blood” heeft ook wel wat, maar biedt niks nieuws. De song is vintage alt-J: gitaartjes en drums die aanzwellen, Joe Newman die iets compleet onverstaanbaar mompelt (of zingt hij écht “my balls in the summersun”?), waarop het hele gezelschap lalalala antwoordt.
Next: “House Of The Rising Sun”. Toen Relaxer aangekondigd werd voer voor online speculatie: een cover? Of een nieuwe song, met een titel waarvan de muzikale geschiedenis zo zwaar weegt als een molensteen? Een beetje beiden: alt-J doet van deconstructivisme met het bestaande lied. Interessant, dat wel.
Vervolgens wordt het echter heel moeilijk de aandacht vast te houden. Buiten schijnt de zon en binnen kabbelen nog een handvol tracks voorbij. Geen enkele daarvan kan als vervelend, slecht of beschamend weggezet worden. Maar nergens valt iets op te merken waardoor je denkt: ja! Fuck! Opnieuw! “Last Year” kan probleemloos bloedmooi genoemd worden, maar dan vooral als wiegeliedje. Op deze manier wordt het een hele klus bewust het einde van de plaat te halen.
Dat klinkt negatief en zo erg is het natuurlijk ook weer niet: Relaxer is op zich een prima plaatje, acht songs die probleemloos op de achtergrond voorbij kunnen kabbelen wanneer de familie langskomt voor een zomers tuingebeuren. Maar dat is niet waar je op hoopt bij een band die in het verleden met enkele schitterende singles de lat voor zichzelf bijzonder hoog gelegd heeft.
Vermoedelijk zal het drietal nog wel een festivalzomer lang kunnen teren op die oude successen, maar vroeg of laat wordt de druk om opnieuw met iets even awesome op de proppen te komen zo groot dat het buigen of barsten wordt. Tot het zover is: relax!
Alt-J speelt zondag 2 juli op Rock Werchter als co-headliner.
