Optredens op showcase festivals als SXSW in Austin of dichter bij huis op Eurosonic in Groningen leverden Holly Macve vergelijkingen op met schoon volk als Angel Olsen. Met Golden Eagle brengt ze nu haar eersteling uit. Een album dat de verwachtingen toch niet helemaal weet in te lossen.
Het minste wat je van de 21-jarige Holly Macve kan zeggen is dat ze een stem heeft die opvalt in de massa. Geboren aan de Ierse westkust werd ze op jonge leeftijd door haar moeder meegenomen, waardoor ze haar toch al afwezige vader achterliet. Ze trokken in bij haar grootouders in het Noord-Engelse Yorkshire. Daar maakte ze van jongs af aan kennis met een gevarieerd aanbod aan muziek. Haar grootvader was een klassiek componist en haar moeder luisterde naar Bob Dylan en naar bluesmuziek.
Haar debuut Golden Eagle is de weerslag van een periode in haar leven gekenmerkt door een gebroken liefde, verlies van een dierbare en door een depressie waarin ze weggleed. Het schrijfproces werd voor Macve een verwerkingsproces en een middel om haar, al was het maar tijdelijk, naar minder beladen oorden te verplaatsen. Muzikaal wordt het album vooral gekarakteriseerd door een akoestisch geluid, sober maar toch expressief.
Het album wordt geopend door “White Bridge”. Een piano zorgt op de achtergrond voor een stemmige sfeer terwijl de etherische zang van Macve voor deemoedigheid zorgt. Hier en daar komen er wat country-elementen op de voorgrond. “The Corner Of My Mind” klinkt spaarzaam en delicaat en ademt de sfeer van de Appalachen uit. In het niet helemaal geslaagde “Heartbreak Blues” huist de geest van Gram Parsons. “No One Has The Answers” ten slotte, is voorzien van de meest catchy melodie van het hele album en klinkt ook meer alsof het uit Nashville komt, dan uit een plaats in het noorden van Engeland.
Verlies en herinneringen zijn centrale thema’s op Golden Eagle. Het titelnummer zelf is een therapeutische verwerking van het overlijden van Macve’s grootvader: “Fly away, golden eagle, before you feel the pain / There’s a sky waiting for you, so let your feet escape the chain”. En het qua sfeer aan PJ Harvey’s White Chalk herinnerende “All Of Its Glory” is gebaseerd op brieven van haar overgrootvader, frontsoldaat in De Groote Oorlog. Macve slaagt er hier toch in om in alle kleinheid van het liedje de tegenstrijdige gevoelens van het leven in de vuurlinie over te brengen.
Toch weet Macve niet helemaal te overtuigen op haar debuut. De mid-tempo nummers blijven allemaal wat in dezelfde sfeer zitten en zijn onderling dan ook inwisselbaar. Ook het trucje met de overslaande stem wordt zo vaak herhaald door Macve, dat het zijn doeltreffendheid voorbijschiet. Golden Eagle bevat een aantal prima nummers waar het rond een sobere akoestische gitaar gebouwde “Fear” nog een aparte vermelding verdient. Maar over het hele album gezien zijn er te weinig uitschieters om Macve voorlopig echt te doen opvallen tussen de Angel Olsens van deze wereld.
