Wormrot :: Voices

Daar zijn ze dan, de restjes van 2016. Of beter gezegd, de platen die we er gewoon niet meer tussen kregen. Te beginnen met de Singaporese grindcoreformatie Wormrot die er vijf jaar over deed om een derde langspeler uit de mouw te schudden. Gelukkig loonde het wachten.

Debuutplaat Abuse (2009) was al een sterke start en zette de Aziatische grindcore in een beweging op de kaart met een klassieke/ruwe sound en een ziedende collectie bommetjes. Dirge (2011) deed daar meteen een schep of twee bovenop. Door een betere productie, een waanzinnige strakheid en een opvallend vermogen om op de proppen te komen met memorabele songs, groeide het album in geen tijd uit tot een moderne klassieker in de redelijk geïsoleerde wereld van de grind. Er volgde een hectisch tourschema, maar die eiste zijn tol. Wormrot kondigde een pauze aan.

Dat leidde tot een stilte van een paar jaar en afscheid van drummer Fitri, die hier vervangen wordt door Vijesh Ghariwala. Die lijkt iets minder een woeste geweldenaar en meer een technische drummer, wat ook wel gevolgen heeft voor deze derde langspeler. Voices klinkt nog altijd indrukwekkend bruut, maar misschien net iets minder spontaan of direct. De voortdurend met chaos en implosie dreigende waanzin van voorheen krijgt nu een iets professioneler, gestroomlijnde gedaante.

Dat neemt niet weg dat zanger Arif Rot, gitarist Rasyid Juraimi en Ghariwala opnieuw erin geslaagd zijn om een ontregelde collectie songs bij elkaar te pennen. Zoals de grindcoreregels dat voorschrijven zijn de songs op deze derde intussen alweer wat langer geworden, maar met 20 stuks in 26 minuten kan je bezwaarlijk spreken van epische werkstukken. Doorgaans wordt afgeklokt rond een minuut, terwijl “Dead Wrong” en “Still Irrelevant” zelfs geen 10 seconden halen. Stilistisch blijft de band ook dichter bij de punk dan grootheden zoals Pig Destroyer, Napalm Death of wijlen Brutal Truth, de band waar ze soms het meest gemeen mee hebben.

De verschillende stemmen van Arif, gaande van een rauwe schreeuw van ontzetting tot een diepe zwijnegrunt, worden nog steeds tegen elkaar uitgespeeld en het gitaarwerk is afwisselend hectisch en repetitief. Net als een aantal verwante bands zijn ze minder puristisch gaan klinken. Er komt al eens een melancholische onderstroom aan te pas, een kwieke D-beat, een vettig pompend midtempo-stuk of een flard black metal. Toppers? Moeilijk te zeggen, maar ze schieten uit de startblokken met een indrukwekkende bevlogenheid. Iets verderop zorgt het trio “Fallen Into Disuse”, “The 1st World Syndrome” (fan-tas-tisch!) en “Shallow Standard” er voor dat Voices de typische inzinking halfweg kan vermijden.

Het is doorgaans een traditie dat grindcorebands afsluiten met een log, atmosferisch stuk. Geen idee waarom. Om de lengte wat te rekken, om te tonen dat er wat variatie in zit, of ‘echte’ songs geschreven moeten worden. Zo ver gaan ze niet, maar het laatste kwart van de plaat heeft wel meer variatie en uitwerking in de aanbieding. En zelfs langere songs. “Oblivious Mess” vertoonde eerder op de plaat al verwantschap met black metal, wat opnieuw wordt opgepikt in de waanzinnige puzzel van “Compassion Is Dead”. Deze song heeft nog een paar stilistische wendingen achter de hand, zonder in te boeten aan manische energie. Slotstuk “Outworn” is daadwerkelijk de langere sleper, met de tweede helft als uitvoerige outro. Arifs emotionele wanhoopsschreeuw zorgt er wel voor een verrassend efficiënt slotakkoord.

Dus ja: zoals verwacht verzet Wormrot de bakens een beetje, al is het nu ook niet van die aard dat we ze plots op een hip festival moeten verwachten tussen postmetal- en krautrockupdaters. Er wordt bijgeschaafd en voorzichtig uitgebreid, maar zonder die in de punk gewortelde identiteit op te geven. Simpel samengevat is Wormrot nog altijd meer Earache dan Relapse. En dat leidde opnieuw tot een van de betere grindcoreplaten die we het voorbije jaar hoorden. Nummer 4 mag wat sneller komen.

Wormrot speelt op 22/2 in Het Bos.

Guy Peters

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × 4 =