“De jazzband van dEUS-zanger Tom Barman”. Zo, nu hebben we het voor de laatste maal gezegd.
Want TaxiWars nog steeds zo beschrijven doet de band oneer aan. De voorbije jaren stond ze met de regelmaat van de klok wel ergens ten lande op een podium. In die tijd is de band uitgegroeid tot een echte eenheid, een working band zoals dat in jazzmiddens genoemd wordt. Op Fever blijft de taakverdeling dezelfde: Tom Barman neemt de teksten voor z’n rekening, saxofonist Robin Verheyen schrijft de muziek en Antoine Pierre en Nicholas Thys bemannen de ritmesectie. Werd het titelloze debuut uitsluitend gekenmerkt door korte, puntige songs, dan mag het op Fever occasioneel wel eens wat langer duren. Maar de sound en attitude die TaxiWars zich op dat debuut eigen gemaakt had — ergens in het midden tussen Mingus en Morphine, overgoten met een flinke scheut beat-poezië — wordt hier nog verder uitgewerkt.
Opener “Fever” geldt meteen als een soort beginselverklaring. Startend met korte, staccato saxofoonstoten krijgen we meteen het soort muziek dat Taxiwars belichaamt. Koortsig, gejaagd, als een nachtelijke tocht door een grootstad op een zwoele zomeravond. “Soul Repair” gaat dan wel een versnelling trager maar Barman klinkt nog altijd gejaagd alsof er meer cafeïne dan bloed door z’n aderen stroomt. Al zijn de teksten niet altijd eenduidig. Wat er precies met “You got to update / Because it’s a blind date” bedoeld wordt, blijft ons een raadsel. “Bridges”, met een regelmatig herhaald saxofoonmotief, is laid back-Taxiwars. Want ook dat is Fever, een plaat waar er meer dan op het debuut plaats is voor rustmomenten. Het teken van een band die liters vertrouwen getankt heeft on the road.
Op “Soliloque (Sans Issue)” krijgen we een stapvoets weifelende saxofoon gecombineerd met Barman die er Franse rijmelarij — het accent krijgt u er gratis bij — tegenaan smijt. Het blijkt een niet volledig geslaagde poging om wat film noir-chic in songvorm vast te leggen. Het meest opvallende aan dit album is echter dat we niet alleen korte liedjes krijgen, maar dat er ook twee nummers zijn die de zesminutengrens ruimschoots overschrijden. “Trash Metal Ballad” — een titel die even geweldig als misleidend is — is een soundtrack voor het diepst van de nacht, voor de eenzame wandelaar die door de verlaten straten van de stad struint. Ook “Egyptian Nights” bevindt zich in vergelijkbare sferen. Traag, slepend en tegelijk meesterlijk een mysterieuze en bevreemdende sfeer oproepend. Verleidelijk en ongrijpbaar.
“Airplane Song” is nog zo’n voltreffer. De melancholische sax van Verheyen gecombineerd met de rokerige, wat hees klinkende stem van Barman is vintage TaxiWars. Als “Honey, It’s The Blues” met zo’n lome drumpatroon het equivalent is van een Café Latte dan is het gejaagde en in overdrive gebrachte “Controlled Demolition” een dubbel shot expresso. Kort, maar opwindend.
Met Fever bewijst TaxiWars dat ze nu wel definitief meer zijn dan zomaar een zijproject. Het is een band met een eigen smoel en sound aan het begin van wat hopelijk een langere reeks albums gaat worden, want het behoort ongetwijfeld tot de betere vaderlandse albums van het jaar. Misschien halen de hoogtepunten niet het niveau van de allerbeste momenten van hun debuut, maar in tegenstelling daarmee krijgen we hier dan weer geen mindere momenten die de wat wispelturige eersteling wel had.
En hoe zou het overigens nog zijn met dEUS, het rockproject van TaxiWars-zanger Tom Barman?
TaxiWars trekt in het najaar doorheen Europa. Ook in België zijn er een reeks concerten voorzien. De exacte data en locaties vindt u terug op de site van de band.
