Jake Bugg :: On My One

Volwassen worden terwijl heel de wereld over je schouder meekijkt: Jake Bugg weet ongetwijfeld hoe het voelt. Met On My One levert de prille twintiger opnieuw een sterke plaat af die moeiteloos naast het werk van zijn idolen kan staan.

Zou Jake Bugg net als een aantal van zijn generatiegenoten terug te vinden zijn in postervorm in verschillende Britse slaapkamers? Aangezien ze beiden meer dan handig zijn met een gitaar dringt de ongemakkelijke vergelijking tussen Jake Bugg en Ed Sheeran zich nu en dan wel op. Sheeran -de lelijkste centerfold in jaren- wordt momenteel verkocht als de songsmid bij uitstek om trouwliederen te componeren, terwijl Bugg en zijn gitaar de eerder donkere kant van het leven bezingen. Buiten het feit dat de twee Britten zowat op toevallig hetzelfde moment het grote publiek wisten te bereiken, hebben de twee singer-songwriters eigenlijk bitter weinig gemeen. Het is daarom vreemd dat de Britse vakpers na de release van On My One parallellen wilde trekken tussen de carrières van de twee.

Bij de release van de vorige platen werd eerder een lijn getrokken tussen de output van Bugg en het verzamelde werk van grootheden zoals Bob Dylan en Neil Young. Een verklaring zit misschien in het feit dat twintigers vandaag net iets te ver af staan van zulke kleppers om Bugg makkelijk te categoriseren. Beweren dat je niets van hen hoort in On My One is dan ook belachelijk. Sterker nog, dit album leunt zelfs net iets meer aan bij het werk van dergelijke onsterfelijke grootheden dan Buggs eerste twee platen. Het hele album? Nee, dat nu ook weer niet. “Gimme The Love”, de single die het Belgische publiek voor het album moest warm maken, klinkt immers als een niet bijzonder geslaagde kruising tussen opgepompte eurodisco en het zeurderige dat folk met zich meebrengt.

In “Never Wanna Dance” gaat het tempo naar beneden, maar ook hier slaat Bugg de bal wat mis. Het nummer neigt naar een van de afdankertjes van John Legend; een zielloos en haast voorgekauwd soulnummer gebracht zoals alleen ongeïnspireerde blanke mannen dat kunnen. “Ain’t No Rhyme” lijkt dan de beste poging om iets origineels aan On My One toe te voegen: Bugg flaneert tussen spoken word en rap en laat zich heerlijk begeleiden door een statische gitaarloop. Rond het middelpunt krijgt de gitaar even wat meer ademruimte en ook naar het einde toe voel je makkelijk hoe de muziek alsmaar dominanter wordt.

Op zijn best is de jonge Brit wanneer hij lekker archaïsch uit de hoek komt. “Livin’ Up Country”, “The Love We’re Hoping For” of “Hold On You”; drie keer gaat het om een nummer dat zo uit de latere decennia van de vorige eeuw geplukt lijkt te zijn. In feite krijg je niets anders voor de kiezen dan een reïncarnatie van oude gitaarhelden afgewerkt met een nieuwerwets sausje. “One My One”, het openingsnummer, vertaalt die visie het beste: een rauwe stem aangevuld met een aantal eenvoudige gitaarakkoorden en wat slagwerk. Wanneer Bugg zijn output beperkt tot nieuwe variaties op een haast eeuwenoud thema is hij ongenaakbaar. Een boeiende carrière ga je dan niet tegemoet, maar in het leven moet je keuzes maken: ben je de nieuwe Dylan of de zoveelste Ed Sheeran?

Jake Bugg bezoekt op 8/11/16 de Ancienne Belgique. Er zijn nog tickets te koop.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × 3 =