Loretta Lynn :: Full Circle

Haar steun voor de helmboswuivende brulaap die opkomt tijdens de Amerikaanse presidentsverkiezingen doet misschien het ergste vrezen voor haar geestelijke gezondheid, maar op Full Circle bewijst good old Loretta Lynn dat ze nog altijd weet hoe authentieke country te brengen.

Bijgenaamd The First Lady Of Country is de 83-jarige Loretta Lynn een van de laatste iconen van de country uit de jaren zestig die nog onder ons is. Het levensverhaal van Loretta Lynn leest trouwens ook als de tekst van een countryliedje. Geboren als dochter uit een kroostrijk mijnwerkersgezin in Kentucky trouwde ze op jonge leeftijd. Een huwelijk met ups, maar ook veel downs met een echtgenoot met losse handjes die het niet altijd nauw nam met de echtelijke trouw. Maar het was ook een echtgenoot die de stuwende kracht achter haar muziekcarrière was. Zeker in de tweede helft van de jaren zestig was ze een van de meest succesvolle countryartiesten in de Verenigde Staten, met een rits succesvolle nummers. Ondertussen is ze zowat een instituut geworden in haar thuisland: haar levensverhaal kreeg een Oscarwinnende verfilming, haar ranch is een toeristische trekpleister en in 2013 kreeg ze, samen met onder andere Bob Dylan, de Presidential Medal of Freedom voor bijzondere verdiensten opgespeld.

In 2003 maakte ze samen met bewonderaar Jack White het uitstekende, naar de mijn waar haar vader werkte genoemde album Van Lear Rose waarin ze zelfgeschreven nummers in een hedendaags hip jasje stak. Niets van dat alles op Full Circle dat — de titel verraadt het al — eerder een retrospectieve is. Samen met John Carter Cash en haar eigen dochter Patsy Lynn Russell nam ze de afgelopen jaren in de Cash Cabin studio’s een hele reeks van haar oude hits en nummers opnieuw op. Een eerste deel van die herwerkte songs — in totaal zouden er een kleine negentig opgenomen zijn — wordt nu opnieuw uitgebracht, aangevuld met een paar nieuwe nummers.

Een album dat de titel Full Circle meegekregen heeft, kan niet anders dan beginnen met “Whispering Sea”, het allereerste nummer dat Loretta Lynn ooit schreef. Wat meteen opvalt is hoe goed haar stem nog klinkt en hoe vlot ze zelfs de moeilijkere noten nog haalt. De muzikale begeleiding is over het hele album warm en sober, bij momenten uitgebeend, maar op andere momenten evengoed uitbundig. Bij de hoogtepunten behoren de stokoude folksongs die ze hier herneemt zoals “Black Jack David” of “In The Pines”, sinds Nirvana’s Unplugged bij het grote publiek bekend onder de alternatieve titel “Where Did You Sleep Last Night?”. Maar evengoed krijgen we het uitbundig swingende “Everybody Wants To Go To Heaven” of de mijmerende Appalachian folk “Who’s Gonna Miss Me”.

Traditionele country krijgen we in het autobiografische “Fist City”, een hit uit de jaren ‘60, dat toentertijd diende als waarschuwing voor de minnaressen van haar echtgenoot. Een hoogtepunt is het minimalistische — met enkel akoestische gitaar en autoharp als begeleiding — klaaglied “I Never Will Marry”. Helemaal op het einde staan er nog twee songs waarin Lynn wordt bijgestaan door twee andere grootheden. Neemt Elvis Costello op het nieuwe “Everything It Takes” genoegen met een bescheiden bijrol in de schaduw, dan krijgen we op het zeer knappe “Lay Me Down” een duet met die andere countrylegende Willie Nelson. Zijn er dan geen opmerkingen te maken? Zeker en vast wel. Een aantal songs krijgen een te gladde en stroperige productie mee (“Always On My Mind”, “Secret Love”, “Wine Into Water”) die erg gedateerd aandoet.

Wie een hedendaagse update van haar muziek verwacht, zoals op Van Lear Rose of een album in de traditie van American Recordings, is eraan voor de moeite. Wat je wel krijgt is masterclass in old school country, van een van de laatst overlevende grootmeesters van het genre. Het is dan misschien geen essentiële toevoeging aan haar ouder werk, maar wel een geslaagde hedendaagse herinterpretatie daarvan.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

achttien − 15 =