Suede :: 6 februari 2016, AB

Het is Suede menens met die reünie. Met Night Thoughts presenteerde de groep vorige maand niet alleen al de tweede plaat van zijn nieuwe leven, daar mocht meteen ook een film bij. Een afsluitend setje vol absolute publiekslievelingen was in de AB de kers op een al van de crême au beurre blinkende taart.

Van een band die meer dan twintig jaar bezig is, kun je niet anders dan verwachten dat hij als zichzelf klinkt. Dat zoiets ook al eens in zelfparodie kan ontaarden, daar was de legendarische Britpopgroep zich echter ook van bewust. En dus mocht de nieuwste Suedeplaat vooral geen doorslagje worden van Bloodsports, de potente mep glamrock waarmee de groep zijn terugkeer drie jaar geleden definitief bevestigde. Night Thoughts, misschien wel hun artistiek meest bevredigende plaat sinds klassieker Dog Man Star uit 1994, bevestigt het gelijk van die zet: met zijn filmische aanpak en langoureuze songs laat het een groep horen die nog veel meer uit zijn zelfgebreid keurslijf zou moeten durven breken.

Dat cinemagevoel noopte de groep ook tot een zet die op deze tour zwaar zijn stempel drukt: terwijl op een groot doek voor het podium de film wordt geprojecteerd die regisseur Roger Sargent bij de songs bedacht, brengen de muzikanten de nieuwe plaat integraal en in volgorde. Een unieke aanpak, maar daardoor hinkt dit concert op twee benen. Wie het vrij zwaarmoedige verhaal over een koppel dat elkaar na de dood van hun kind kwijtraakt probeert te volgen, heeft geen concertervaring, wie in de muziek wil opgaan heeft er niets aan dat de groep amper uitgelicht in het donker staat te spelen. En vloeien de songs op plaat naadloos in elkaar over, dan vallen hier toch applauspauzes, maar die passen niet in de film.

Waar dan weer geen discussie over bestaat: Night Thoughts verdient een integrale uitvoering. Met de orkestrale intro van “When You Are Young” –- later hernomen als “When You Were Young” –, en “Outsiders” en “No Tomorrow”, twee vuistslagen van songs die met krachtige gitaren en opzwepende refreinen hun plek op een toekomstige Best Of al verzekerd hebben, sleurt Suede je de set binnen, om je pas vijftig minuten later weer los te laten met “The Fur And The Feathers”, een episch slotnummer waarin Anderson zijn traditionele hang naar dramatiek tomeloos kan botvieren. Wat een goeie zanger is die benige frontman overigens geworden. Je ziet hem controle nemen over zijn techniek, hoort in “Learning To Be” hoe hij zijn instrument volledig is gaan beheersen.

Night Thoughts is echter ook de plaat van guitarist Richard Oakes die met messcherpe riffs de songs vorm geeft. Het is geen toeval dat hij even in het licht mag wanneer “Outsiders” met dat heerlijke gitaartje begint. En ook in “What I’m Trying To Tell You” en “I Don’t Know How To Reach You” eist zijn snarenwerk de aandacht op.

Zoveel nieuw werk is niettemin veel om te slikken voor een publiek van veertigers dat de band vooral als een oude glorie ziet. Ze weten zich echter beloond met een tweede set waarin Suede gretig met klassiekers strooit. “Moving” trapt een feest der herkenning af, waarin al snel prominent publiekslieveling “Killing Of A Flash Boy” figureert; ooit niet meer dan een B-kantje, maar wel één waarop de groep quasi-achteloos de beste T-Rex neerzet sinds Marc Bolan de zwaarste prijs betaalde voor zijn hedonisme.

Het zijn cadeautjes die gretig in ontvangst worden genomen. De ziedende gitaar van “Trash” is een bommetje dat het dak van de AB blaast, het refrein vanavond een vurig wensdenken van brave huisvaders die voor één avond nog eens buiten mogen. “Animal Nitrate” erna zindert zo van de elektriciteit dat het Monster van Frankenstein — mocht het hier toevallig aanwezig zijn — prompt tot leven zou komen. Anderson doet wat ie altijd doet; meer geven dan welke zanger ook. Wijzen, hurken, zichzelf in onmogelijke bochten slingeren, en elke hoek van het podium meermaals veroveren; het is een tweede natuur geworden voor hem, of zoals ie zelf zegt: “een kostuum dat ik soms aantrek”. Heerlijke frontman, al voelt het moment dat hij in “So Young” de microfoon als een lasso in het rond slingert vandaag voor één keer ietwat getelefoneerd aan; dat moest even van de checklist.

Dat een deel van Night Thoughts in een Brusselse studio is geconcipieerd heeft de liefde voor onze hoofdstad groot gemaakt, zo blijkt. Vol bewondering verwijst Anderson naar de geschiedenis van de Ancienne Belgique, waar Edith Piaf en zoveel groten nog hebben gestaan, wanneer met “The Sound Of The Streets” uitzonderlijk een ander B-kantje akoestisch wordt opgediept — “Om herhaling te vermijden voor die mensen die elke avond komen kijken” — is dat met de aandrang onze beste Jacques Brel boven te halen bij het meezingen. En er kan nog meer af: een extra bisronde, met alweer onversterkt “Everything Will Flow”.

Het is alles wat een mens na twee decennia van een groep kan verlangen: vooruit kijken en nieuwe vormen zoeken, zonder daarom het verleden te verloochenen of het publiek te vervreemden. Suede is die zeldzame band die de balans heeft gevonden. “Dit is het einde van deze Europese tournee. Maar er komen nog platen”, verzekert Anderson vooraleer hij met een zinderend “New Generation” afscheid neemt. We twijfelen niet. Deze band gaat voorlopig niet meer weg.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × drie =