Als naam en titel al vragen op roepen, reken er dan zeker ook niet op dat de antwoorden besloten
liggen in de muziek, want de titelloze plaat van dit duo biedt geen uitsluitsel of gemoedsrust. Dat is
geen doel, prioriteit, of zelfs bekommernis. Welkom in de beklemmende wereld van Jean De Lacoste
en Sandrine Verstraete.
In het voorjaar van 2014 was er nog That Weather For Meeting You Again, destijds nog
uitgebracht onder de naam TYSMFYH, een korte, maar indringende clash van noise, performance,
drone, met een obsessieve, haast morbide duisterheid. Later dat jaar liet Early Nights van Jean
D.L. een ander geluid horen. Even onwennig en gefragmenteerd, maar ook mysterieuzer, met een
intimistische naaktheid. Voor deze langspeler wordt de focus weer wat verlegd. De focus is vernauwd,
het geluid coherenter. Door twee bewegingen, samen goed voor amper 26 minuten, word je
deelgenoot van een onwennige soundtrack bij een imaginaire film.
De foto’s van Dirk Braeckman die de release sieren, sluiten perfect aan bij de muziek. Vaal grijs is
hier de kleur. Het is meteen ook de meest mysterieuze van alle kleuren. Zwart is een
eenrichtingsticket, een onomkeerbaar statement, een point final. Grijs is transformatie, het modderige gebied tussen
stukken vaste grond. Dit is geen kopstoot of onvoldongen feit, maar een stimulerende auditieve
rondleiding door een gebied waar alles op losse schroeven staat. Minder attitude, meer vertrouwen in
het potentieel om de verbeelding aan te zwengelen, de emoties aan te spreken.
De eerste albumhelft start met ruis. Puur geluid, de wind van de kustlijn, een rivier in de nacht?
Blijkbaar de achtergelaten galmen van passerende treinen, die zachtjes opzij geduwd worden door
gitaarklanken die stilaan prominenter worden. Al blijven de contouren doorheen de release vaag. Het
is niet duidelijk waar gitaar, field recordings of tapes precies in elkaar overlopen, maar dat maakt het
intrigerend. De eindeloze galm en verwarring doen hier en daar denken aan de minimale momenten
van Kreng, terwijl de toenemende densiteit duikt in een wereld van drones, onderdrukte industriële
geluiden en een mentaal landschap dat gevuld wordt met stemmen, schimmen, geluidsschaduwen en
een slecht afgestelde pocketradio in een verlaten magazijn.
De ambienttexturen en schurende resonanties aan het begin van de B-kant herinneren
aanvankelijk even aan het werk van een Dirk Serries, maar dan duikt ook daar weer die ruis – of is het
ademhaling? – in op. Gitaareffecten of de suggestie van klankschalen en dan ineens toch de gelaten
stem van Verstraete, met woorden die aansluiten bij dat vale en vage, verhalen over vermoeide en
verdrietige ogen, met dan toch dat moment, rond “Will never be the same” (dat natuurlijk
identiek klinkt als “We’ll never be the same”), waar de stem even in kraakt. Een en al diffuus
ongemak, die de luisteraar de laatste vijf minuten in stuurt, met een toenemende claustrofobie en een
compacte, maar hypnotiserende storm van geluid.
Voor deze release hebben De Lacoste en Verstraete gekozen voor een meer minimale en egale
aanpak. Iets minder hermetisch en extreem dan de korte stukken van THSMFYH, maar door z’n
coherentie en dosering dubbel zo meeslepend. Geen geperverteerde pot vuil waar je met je smoel in
gedrukt wordt, maar een nachtelijke opname die een glimp biedt van een bodemloze vergeetput. Of
een oververmoeide hallucinatie. Benauwend én verlokkelijk, uitnodigend tegen beter weten in.
Het album wordt op 3 september voorgesteld in Rockerill (Charleroi), op 29 september in het
Zuiderpershuis (Antwerpen) en op 21
oktober in Wiels (Brussel).
