Meg Baird :: Don’t Weigh Down On Me

Met z’n idyllische, pastorale folkmuziek zou je kunnen denken dat Don’t Weigh Down On Me een vergeten album uit de late jaren zestig of vroege jaren zeventig is.

Niets is echter minder waar, het betreft hier immers het derde album van de recent naar San Francisco verhuisde Amerikaanse muzikante Meg Baird. Die kwam voor het eerst op het voorplan als stichtend lid van het uit Philadelphia afkomstige Espers, dat sinds 2002 vier albums heeft uitgebracht. Daarnaast werkte ze ook mee aan albums van schoon volk als Kurt Vile, Sharon Van Etten, Bonnie “Prince” Billy en Steve Gunn. Sinds 2009 bouwt ze aan een eigen solo-oeuvre, waarvan dit album een logische verderzetting is.

Wie reeds vertrouwd is met werk van Baird, dient zich hier niet te verwachten aan een vernieuwend geluid of een radicale koerswijziging. Dit is nog altijd muziek die de sfeer en de geest van de Britse folkmuziek van enkele decennia geleden uitademt. Fairport Convention, Sandy Denny en Bert Jansch — met die laatste is ze overigens nog op tournee geweest — zijn ook op dit album weer de referentiepunten. Baird brengt geen toegevingen aan de moderne tijd (zo heeft ze bijvoorbeeld geen eigen website en ook op de sociale media blinkt ze uit door afwezigheid, wat in deze tijden toch wel een beetje commerciële zelfmoord is), maar ze schetst een beeld van een lang vervlogen tijd, een soort pastorale voor wat ooit geweest is, of misschien zelfs eerder een verdwenen utopische gedachte. Oftewel “songs of memory and forgetting” zoals Meg Baird zelf zei over dit album, beter dan dat kunnen we het ook niet verwoorden.

Gedurende tien songs (het elfde nummer “Past Houses” is een instrumentale herneming van een ander gelijknamig nummer op de plaat) wordt door Baird een homogeen klanktapijt geschilderd, met melodieën die zich niet zomaar bloot geven. Dit is muziek die het equivalent is van een langeafstandsloop, in schril contrast met de sprint van de popmuziek met zijn catchy, onmiddellijk meeneuriebare deuntjes. In tegenstelling tot haar vorige solowerk wordt deze plaat niet alleen gekenmerkt door haar eigen fingerpicking gitaarstijl, maar wordt het van een warme gloed voorzien door een uitgebreider instrumentarium bestaande uit o.a. piano, hier en daar wat elektrische gitaar en erg op de achtergrond gehouden drumwerk. De beste songs er uithalen is geen sinecure, want als er dan toch een punt van kritiek mag worden gegeven op dit album, is het dat de eenvormigheid tussen de nummers misschien net iets te groot is. Don’t Weigh Down On Me is het soort plaat waarbij het geheel meer is dan de som der delen, en dus ook eerder iets dat bij voorkeur in het geheel wordt beluisterd. Maar kijk, als u aandringt en toch absoluut wil weten van welke nummers wij net iets meer onder de indruk zijn dan verwijzen we u graag naar “Mosquito Hawks”, dat klinkt als een liedje dat zich ergens tussen Joni Mitchell en Sandy Denny situeert, en het intimistische titelnummer “Don’t Weigh Down On Me”.

Van nieuwlichterij kan Meg Baird niet worden beschuldigd, maar voor liefhebbers van tijdloze Britse folkmuziek levert ze een album af dat zeker in de smaak zal vallen. Een album vol ingetogen kwaliteit.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

11 + 3 =