Roísín Murphy :: Hairless Toys

Voor de langverwachte opvolger van Overpowered heeft Roísín Murphy de discotenues van zich afgesmeten. Ze zwoer het genre niet af, maar deconstrueert het, infuseert andere genres en komt tot een eigenwijze samenvloeiing van stromingen die de zomer moordend sensueel in gang schudt.

Na jaren van uiterst spaarzaam een singletje op het web te smijten is la Murphy terug, en hoe! Enkele maanden geleden maakten we al kennis met de opener “Gone Fishing”. Deep house, een snuif jazz en een toets Oosterse mystiek vloeien samen tot een melodie waar Grace Jones gerust een arm en been voor veil zou hebben. Murphy geeft er niet de diepe seksualiteit aan die Jones zou hanteren, maar wisselt tussen buik- en kopstem en tussen speelsheid en controledwang. In de tweede helft neemt de song plots een trippy wending die als Moloko’s “Indigo” door een LSD-bril aandoet . De vooraf vrijgegeven track maakte meteen duidelijk dat we van de nieuwe Roísín allesbehalve een hap-slik-wegge brok popmuziek moesten verwachten. Hairless Toys is absoluut geen gemakkelijke plaat, maar wel een immens intrigerende, en misschien wel het beste werk waar de Ierse haar signatuur al onderzette.

Avontuurlijk is dan ook het embleem dat dit album verdient. Luister maar naar de geweldige afsluiter “Unputdownable”, die evolueert van Björkerige betovering naar een folkrockrefrein. “Evil Eyes” lijkt het aanvankelijk wat radiovriendelijker te doen — het funky middenluik smeekt om bedanst te worden — maar zet de clichés op zijn kop door in het refrein een lijziger tempo dan in de strofes aan te snijden.

Tevens is het haar meest sensuele album, hoewel ze daarin niet voor een goedkope tettenshow ging. De eerste single “Exploitation” is duizend maal geiler dan wat Rihanna op plaat smijt. Het grijpt niet meteen naar het kruis, maar glijdt over je heen, hypnotiseert met zijn monotone, lichtjes dissonante beat en neemt je mee naar een hoger ritme, net wanneer je verwachtte dat er niets meer zou gebeuren. Eindelijk ook eens een nummer dat zijn volle negen minuten gebruikt om te evolueren. Murphy grossiert op deze plaat niet in nutteloze introductiesequenties of coda’s, maar maakt de genereuze lengte van de meeste tracks tot meerwaarde. “House Of Glass” duikt bijvoorbeeld net op tijd een andere versnelling in en wordt vanaf dan met de minuut psychedelischer.

Murphy maakt hier een fiks statement dat ze zich nooit binnen een genre zal laten vastpinnen of aan hersenloze herhalingsoefeningen zal wagen. Hier en daar hoor je wel eens een knipoog naar de gewaagdere kant van Moloko, maar in zijn geheel is Hairless Toys allesbehalve een terugkeer. Het is een nieuw hoofdstuk in het oeuvre van een zangeres die op het toppunt van het succes het project dat haar groot maakte vaarwel wuifde en nu al drie platen lang deze vrijheid lustig viert. Eenmaal met een avantgardistische alternopopplaat, andermaal met een bruisend discofestijn en ditmaal met een geladen trip door de onderbuik van het retronachtleven. De plaat is allesbehalve een sequel van het walgelijk succesvolle Overpowered geworden, maar eerder de geheime afterparty waar het er duizend maal waziger en loucher aan toegaat. De plaat start in de late uurtjes van een clubnacht, verwoordt in de rimpelende gitaar van “Exile” de rokerige rustgloed van de eerste zonnestralen die aan de hemel verschijnen en om melancholische inkeer smeken. Daarna is het weer naar binnen geblazen om pas in het refrein van de afsluiter het daglicht weer te trotseren.

De plaat is niet zomaar een collectie songs, maar een lange discokoortsdroom. In zijn geheel is Hairless Toys een onaflatend boeiende rit. Als je de tracks gaat isoleren, valt “Uninvited Guest” net een tikkeltje te mager uit. Het nummer lijkt de verschillende tempo’s niet met elkaar te kunnen verzoenen en gaat zelfs even vervelen alvorens het zichzelf opkrikt door in een tragere droomsequentie te duiken die Donna Summer best nog op Once Upon A Time had kunnen gebruiken. Een kleine misstap voor de shuffelaar, maar voor de albumbeluisteraar kan hij het plezier niet drukken. Hairless Toys vraagt een kleine investering maar werpt zich na een paar luisterbeurten op tot grote kanshebber voor dé popplaat van 2015.

Wat dat alles live geeft, zien we op 23 mei in een uitverkochte Ancienne Belgique en op 26 juni tijdens Rock Werchter.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

veertien + vier =