Alabama Shakes :: Sound & Color

Moeilijke tweede plaat? Met wat slechte wil zou Sound & Color zo omschreven kunnen worden. Maar eigenlijk is de nieuwe Alabama Shakes een avontuurlijke opvolger voor het imposante debuut Boys & Girls: het nieuwe album is een muzikale ontdekkingstocht die blijft fascineren.

Drie jaar na hun debuut durfden we bijna niet meer hopen op een nieuwe plaat van Alabama Shakes. Het viertal uit Athens, Georgia had met Boys & Girls een zomer gekleurd, maar leek sindsdien een vage herinnering te worden, zoals langzaam verblekende foto’s. Ergens, ooit, had iets magisch plaatsgevonden, maar het verlopen van de tijd heeft van de gebeurtenissen een verre droom gemaakt.

In plaats van te proberen exact hetzelfde opnieuw tot leven te wekken, een plan dat sowieso tot mislukken gedoemd zou zijn, komt Alabama Shakes opnieuw voor het voetlicht met een plaat die veel minder evident is dan zijn voorganger, maar des te avontuurlijker. Niet dat plots Trans-gewijs een totaal nieuwe muzikale hoek in gedoken wordt, maar Alabama Shakes leek, de hete adem van de hype in de nek, te beseffen dat wie plots tot succesproduct gebombardeerd wordt, vooral veel te verliezen heeft.

Waarom niet gewoon wat anders doen, in zo’n geval? Zoals singles “Don’t Wanna Fight” en “Gimme All Your Love” reeds aantoonden, kan dat perfect zonder dat het wezenlijk karakter van Alabama Shakes daarvoor aan de kant geschoven dient te worden. Laatstgenoemd nummer geeft bovendien blijkt van de intensiteit waarmee Alabama Shakes steevast weet te verbluffen. Gebeurt dat in dat nummer nog doordat frontvrouw Brittany Howard haar vocale troeven in de strijd gooit, dan kan dat evengoed, zoals blijkt uit “This Feeling”, door net heel erg ingetogen te spelen.

“Shoegaze” is vintage southern rock die geurt naar CCR, zoals ook The Black Keys die al eens afleveren en doet verlangen naar autoritten die niet noodzakelijk ergens naartoe leiden, tenzij een in fraai zonlicht glinsterende horizon. Tijdens “The Greatest” komt zowaar de punkkant van Alabama Shakes naar boven, wat helemaal niet zo dramatisch is als je zou vermoeden. Het funky “Guess Who” verdient op zijn beurt lof voor zijn zwoele, naar de soulgroten teruggrijpende sfeertje.

De opener en titeltrack zorgt, dankzij dat plechtige orgel, dan weer voor een onderdompeling in de zuiderse roots van de band. Door vervolgens een door strijkers begeleid spel met verweven vocalen te spelen, komt Alabama Shakes voorzichtig piepen, alvorens een en ander stevig losbarst. Zo vertrekt “Dunes” met een slepend en stompend ritme, om niet veel later met wat als wanhoopskreten omschreven kan worden, te ontploffen.

Minpunten? “Miss You” zou met zijn richting extase opbouwende aanpak een perfecte afsluiter geweest zijn voor Sound & Color. Helaas worden daar nog “Gemini” en “Over My Head” achter gegooid, twee songs waarvan nog altijd niet duidelijk is of ze nu net te vrijblijvend of te intiem zijn. Maar zoals de rest van de plaat geleidelijk open gebloeid is, zo geven misschien ook deze twee songs ooit nog hun geheimen prijs.

Met Sound & Color daagt Alabama Shakes zijn verzamelde fans uit. De hype van weleer is voorbij, dus nu is het aan de luisteraar om zich bij de hand te laten nemen en de band te volgen, nieuwe avonturen tegemoet. Grote passen worden daar eigenlijk niet bij genomen, maar de richting die ingeslagen wordt, lijkt tot nu langs een heerlijk hobbelig pad te leiden.

Alabama Shakes speelt op Rock Werchter.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

19 − twee =