Pretentieloze gitaarrock. Soms is het dat waar een mens nood aan heeft. En dan komt Screaming Females als geroepen.
Alsof de vroege jaren ‘90 nooit zijn weggeweest,zo klinkt de in New Brunswick, New Jersey residerende band Screaming Females nog steeds op hun nieuwste worp Rose Mountain. Dat is ondertussen reeds album nummer zes sinds het trio in 2006 debuteerde met het in eigen beheer uitgebrachte Baby Teeth. Screaming Females bestaat naast zangeres en gitariste Marissa Paternoster als centrale figuur nog steeds uit bassist King Mike en drummer Jarrett Dougherty. De gezondheidsperikelen van Marissa Paternoster-na de vorige tour was ze even buiten strijd met mononucleose – lijken helemaal verteerd en laten, op hier en daar een verwijzing in de lyrics na,geen sporen meer achter. Vocaal klinkt ze nog steeds even bezeten als voorheen en ook met haar energieke gitaarspel zorgt ze nog steeds voor een geluid dat zowel wild als toegankelijk is.
Hun vorige album, het uit 2012 daterende Ugly, werd onder het toeziend oog van indierock-halfgod Steve Albini opgenomen in diens Electrical Audio studios in Chicago. Voor Rose Mountain daarentegen werd een beroep gedaan op Matt Bayles, die als producer eerder een achtergrond heeft bij verschillende metalbands (Mastodon en anderen). Waar Ugly wordt gekenmerkt door het typische rauwe Albini-geluid klinkt Screaming Females hier veel gebalder en gestroomlijnder, zonder daarom overdreven glad te klinken. Alsof er geen tijd te verliezen was, zo klinkt het album: 10 songs in 35 minuten. Korter is krachtiger, zeggen we dan. Het gaat hier om de heilige rockdrievuldigheid van gitaar, bas en drum. Er zijn geen auditieve versieringen in de songs te bespeuren, of het moest dat verdwaald pianoriedeltje in de titelsong zijn.
Screaming Females wordt wel eens vergeleken met de eerste platen van PJ Harvey of Dinosaur Jr ten tijde van Where You Been?,. En dat is zeker niet onterecht. Gitaarrock zonder franjes of poses, die net zoals pakweg Cloud Nothings deel lijkt uit te maken van een nieuwe lichting alternatieve bands, die weg van de spotlights en de heersende trends koppig hun eigen weg zoeken. Maar laat er geen twijfel over bestaan dat Paternoster en co weten hoe ze een catchy song moeten schrijven. Waren ze twintig jaar eerder geboren dan was dit het soort album geweest waarmee ze minstens een paar radiohits hadden weten te scoren op Studio Brussel. “It’s Not Fair” bijvoorbeeld is zo’n song die in vroegere tijden grijs zou worden gedraaid op de radio.
Maar wat je hier dus voorgeschoteld krijgt, is een salvo van onversneden stevige songs die elkaar in een rottempo opvolgen en de luisteraar geen kans geven om even te verpozen. Vernieuwend is het allemaal zeker niet, maar songs als “Ripe” en “Triumph”, waar Paternoster zich de longen uit het lijf zingt, behoren ongetwijfeld tot de betere rocksongs die dit jaar zullen verschijnen. Als er dan al een opmerking over het album moet worden gegeven, dan is het wel dat het een beetje variatie mist. Een muzikaal zijstapje of een trage song die een rustmoment had kunnen bieden was een welgekomen aanvulling geweest, al moeten we er meteen bij zeggen dat dit toch vooral detailkritiek is. Want Rose Mountain is een plaat waarop je een stuk pure gitaarrock te horen krijgt: kort, krachtig, catchy maar vooral ook het soort waar het spelplezier van af spat. En zo hebben we het graag.
Op 18 april treedt Screaming Females op in Madame Moustache in Brussel.
