Op zijn “gemakkelijke tweede” – ja, u leest het goed – lijkt Matthew E. White niet het gevoel te hebben dat hij veel moet bewijzen. Maar dat doet deze langharige popprofeet juist deugd.
Met Fresh Blood speelt Matthew E. White een thuismatch, aangezien de man met Spacebomb Records zijn eigen platenlabel uit de grond heeft gestampt in Richmond, de hoofdstad van zijn geboortestaat Virginia. Dat label bracht niet alleen ‘s mans eigen debuut uit in 2012, maar was eerder dit jaar ook al verantwoordelijk voor het door White geproduceerde debuut van een zekere Natalie Prass. Beide platen werden warm onthaald door de muziekcritici aller landen, en de gevolgen van dat succes zijn duidelijk hoorbaar op deze Fresh Blood: White probeert een volk te bekeren dat al lang gelooft.
Die religieuze metafoor is overigens best op zijn plaats als het gaat over een plaat die teksten bevat als “Wrap your arms around Jesus/Like a circle ‘rond the sun”. Whites eigen roeping is duidelijk: met Spacebomb Records wil hij de geest van de seventies levend houden, en zijn tweede langspeler mag u dan ook opvatten als een serene viering waarin soul, Americana en Motown centraal staan. De aanpak van de bescheiden platengoeroe is traditioneler dan die van pakweg Father John Misty – een andere hedendaagse muzikant die bij de jaren zeventig zweert – maar dat wil niet zeggen dat Fresh Blood als een herdenkingsmis klinkt. Daarvoor is de muziek te zonnig en levendig: White is als een funky priester die een glorieuze gospelcelebratie voorzit in een of andere zwarte parochie ergens diep in het Zuiden van de Verenigde Staten.
Vocaal gezien valt er echter weinig gospel te bespeuren. White zingt immers met de zelfde schuchterheid die ook Natalie Prass’ debuut zo mooi maakte. Hij vindt het niet nodig om zijn comfortzone te verlaten, en blijft gedurende de hele plaat fluisteren. Bij momenten neigt zijn zang naar een minder solitair klinkende Justin Vernon die in het goede gezelschap van de Spacebomb House Band verkeert: een collectief van vaste huismuzikanten dat uit strijkers, koperblazers en een heus achtergrondkoortje bestaat, en de filosofie van Spacebomb Records mee naar de praktijk helpt vertalen. In ieder geval klinkt White daardoor vrij gezapig, maar ook ontspannen en bevrijd.
Het gevolg is bovendien dat Fresh Blood eerder op sfeerschepping dan op sterke individuele songs teert. Of dat lijkt tenminste zo na de eerste luisterbeurten. Toch komen bij een nadere analyse ook heel wat fraaie details bovendrijven. Zo stuwen de koperblazers de milde groove van “Fruit Trees” voort alsof ze aan een mierzoete milkshake lurken, en probeert een koppige elektrische gitaar verwarring te zaaien in het voor Philip Seymour Hoffman geschreven “Tranquility”, al wordt White uiteindelijk toch gekalmeerd door de violen: “I rid my heart of all that resists tranquility.” De aanvankelijk brave soul van “Vision” wordt dan weer overhoop gegooid door een piano die niet met zich laat sollen, en in “Golden Robes” duikt zowaar een vleugje Sufjan Stevens-folk op. Op andere momenten bewandelt White meer geijkte paden: in “Circle ‘Round The Sun” zit een pianoversiering die wel erg hard aan Randy Newmans “Sail Away” doet denken, en “Feeling Good Is Good Enough” is beslist een meer rechtlijnige versie van Natalie Prass’ fijne Motown. Maar ach, dat zijn slechts kleinigheden. Verliest u the bigger picture niet uit het oog: Fresh Blood is gewoon een hoogst aangenaam plaatje.
Wilt u ontsnappen aan de aardse miserie? Op zoek naar echt escapisme? Dan biedt Matthew E. White u een totaaloplossing voor nostalgische seventiestrips. Leun maar achterover, want alles wordt voor u geregeld: de goedzakkige reisleider zorgt voor een ongelooflijk homogeen geluid waarin u gedurende tien tracks naar hartenlust kunt baden. Net wat de dokter had voorgeschreven.
