Matthew E. White :: 4 april 2013, AB Club

Met zijn debuutplaat Big Inner schopte Matthew E. White het begin dit jaar tot plaatje van de week bij americana- en soulfijnproevers. Hij vulde er nu zelfs de AB Club mee, die hij vervolgens trakteerde op een verrassend avondje swingende psychedelica.

Op dat mooie plaatje is de langharige Amerikaan een fluisterende soulman, een schuchtere hippie die zijn helden uit de jaren ‘70 — met Randy Newman op kop — in de spotlight zet. De zeven songs vormen zowat het muzikale equivalent van een zwart-wit zondagnamiddagfilm; een voorbij kabbelende stroom nostalgische schoonheid waarvan je zonder dat je het zelf beseft zegt ‘dat dat tegenwoordig toch veel te weinig gemaakt wordt’.

Maar die schuchterheid was White in Brussel snel kwijt. Hij stond op het podium alsof hij zijn hele leven niets anders heeft gedaan en vooral: alsof hij zijn hele leven niets anders meer wil doen. Het onbevangen speelplezier waarmee hij en zijn vier bandleden tekeer gingen, was fantastisch om te zien én te horen.

Zelfs in het softe “Will You Love Me” schudde White de ingetogenheid resoluut van zich af. Het fluisteren dat hij in de studio deed, beperkte White hier tot een minimum; hij zocht liever de grenzen van zijn zangstem op, die nochtans niet zo ver rijken. Geen haan die kraaide naar het feit dat hij die grens soms akelig dicht opzocht, want een uitbundige Matthew E. White is simpelweg a whole lotta fun.

Een talentenjacht zou Matthew E. White nooit winnen, zelfs niet als zijn slonzige kluizenaarslooks door de vingers zou worden gezien. Maar de man heeft meer soul in zijn lange baard dan de finalisten van The Voice bij elkaar. Dat hij bovendien meer dan prima met een gitaar overweg kan en een straffe band rond zich heeft staan (die dubbele, exotisch gekleurde percussie), maakt dat Matthew E. White op een podium ontelbaar veel richtingen uit kan: van gospel uit het diepe zuiden, naar de psychedelische rock van de west coast.

Dat bewijzen de covers van Neil Young (een rockend “Are You Ready For The Country?”) en Randy Newman (een subtiel “Sail Away”), maar dat bewijzen vooral de swingende interpretaties van zijn eigen songs. “Brazos”, zowel op het album als op het podium een ware apotheose, gaf pas na meer dan tien minuten zijn laatste “Jesus Christ is our friend” prijs, en je zag dat de band er nog eens tien minuten langer alle kanten mee uit kon.

Als White op een groter podium nog wat meer volk kan meebrengen, mogen we nog veel meer zijsprongen verwachten. Dat White deze zomer de Barn van Werchter op zijn bord krijgt, leek aanvankelijk een vreemde keuze voor al wie de nauwkeurig opgebouwde fluistersoul van Big Inner koestert. Maar live bewijst hij dat enkele duizenden festivalgangers probleemloos voor de bijl kunnen. Afspraak op zondag in Werchter.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

19 − 8 =