Beady Eye heeft het loodje gelegd, maar de High Flying Birds klieven nog steeds olijk door de lucht.
Als er een eurocent in een potje ging telkens iemand de Gallaghers vroeg wanneer ze weer samen op een podium zouden staan, dan was die reünie al lang een feit. Want – zeg dat wij het gezegd hebben – die komt er, en er zal een flinke som geld mee gemoeid zijn. Maar is het daarom ook nodig in ieder interview met de broers diezelfde vraag weer op te dissen?
Wie wil weten hoe de broers zich voelen zonder elkaar, hoeft niet ver naar een antwoord te zoeken. Liam, altijd al de meer volatiele van de twee, laat geen kans onbenut om te benadrukken hoezeer zijn broer hem aan z’n kont kan roesten (lees: Noel is nog altijd het afzetpunt dat Liam nodig heeft als zelfbevestiging). U herinnert zich vast nog deze frasen van het ondertussen opgebaarde Beady Eye: “I don’t know what it is I’m feeling/A four letter word really gets my meaning/Nothing ever lasts forever”.
En Noel? Die heeft het vooralsnog geweldig naar zijn zin – zoals te horen valt op deze Chasing Yesterday, zijn tweede post-Oasis plaat. Een volwassen plaat alweer, al zullen de haters snel roepen dat het meer van hetzelfde is. En we moeten niet overdrijven, dat is gewoon waar. De sound van Chasing Yesterday is gewoon de bijslaap van Noel Gallagher’s High Flying Birds, en die plaat lag ook niet bepaald ver van wat Oasis in zijn laatste jaren liet horen.
Maar Noels strottenhoofd heeft niet de Sturm und Drang van zijn broer, en dat scheelt een slok op de borrel. Er komt spanningsruimte vrij, die Noel slim opvult met rijke orkestraties en accenten. Opener “Riverman” profiteert van een uitzwermende gitaarsolo en een tikje saxofoon, vooraleer het tweede deel van het nummer op gang wordt getrokken. In “The Right Stuff” zijn de donkere tonen samengebracht tot een broeierige noir-trip met wederom een jazzsax die de randen inkleurt.
Elders worden kerkklokken en strijkerspartijen ingelast, maar ondertussen blijft Chasing Yesterday wel gewoon een potige rockplaat. “In The Heat Of The Moment”, “The Mexican” en het formidabele “Lock All The Doors” (waarvan het skelet al sinds de vroege jaren negentig in Noels kast stof lag te vergaren): machtige combinaties van zwaar beladen rock, morning glory, venijn en onnozele ingevingen. Oh, en Johnny Marr die in het afsluitende “Ballad Of The Mighty” een strik om het geheel legt. Wij komen duimen en vingers tekort om af te likken.
Er zijn weliswaar een handjevol momenten waarop we ons afvragen wat we zouden krijgen met Liam aan de microfoon, maar zolang Noel zijn blik strak naar voren gericht houdt, doet u dat beter ook. Voor het geval u in die titel toch een zweem nostalgie zou willen zoeken: die komt recht uit “While The Song Remains The Same”, waarin Noel pleit om net niet te blijven hangen in het verleden. Dat levert hem nog geen foutloze plaat op, maar wel één die meer dan voldoende van oren en poten is voorzien.
