Verrassend genoeg bleek er geen plaats voor Ibeyi te zijn in de lijst ‘the Sound Of 2015’ van BBC. De namen van de Frans-Cubaanse tweelingzusjes Naomi en Lisa-Kainde Diaz rolden eind vorig jaar nochtans vaak over de tongen wanneer het ging over The Next Big Thing. Ook ten huize enola keken we reikhalzend uit naar het debuut van dit duo.
Naomi en Lisa-Kainde zongen als kind vaak samen, maar gingen later hun eigen leven leiden. Pas een dikke twee jaar geleden vatten ze het idee op om samen muziek te maken. De zusjes zijn de dochters van Miguel Diaz, die de percussie verzorgde bij Buena Vista Social Club, tot hij overleed in 2006. Zijn gevoel voor ritme bleek erfelijk. Zo leerde Naomi typisch Zuid-Amerikaanse percussie-instrumenten als cajón en Batá drum spelen, vanaf de dag nadat haar vader overleed. Zingen doet de tweeling voornamelijk in het Engels en het Yoruba, een Afrikaanse slaventaal die in bepaalde delen van Cuba nog gesproken wordt. Ook hun groepsnaam ontleent het tweetal uit het Yoruba, waar Ibeyi zoveel betekent als tweeling.
Al is de taal waarin Ibeyi zingt ondergeschikt aan de boodschap. De teksten van de zussen zijn diep persoonlijk, en het religieuze, zeg gerust het spirituele, is sterk aanwezig. Op het podium steekt de tweeling vlak voor ieder optreden twee kaarsen aan, gevolgd door een gebed voor hun overleden vader en zus. En ook op Ibeyi nemen verlies en afscheid een centrale plaats in. In “Yanira” vertellen Naomi en Lisa-Kainde over hun zus die twee jaar geleden overleed: “Why did fate make you go/ Will we meet in heaven”. Het contemplatieve “Mama Says” opent dan weer met de niet mis te verstane regels “The man is gone and mama says she can’t live without him”.
De intimiteit die vervat zit in de teksten, keert ook in de muziek terug. De productie van Ibeyi was in handen van Richard Russell, eigenaar van het label XL Recordings, die recent ook achter de knoppen kroop voor de laatste platen van Gil Scott-Heron, Damon Albarn en Bobby Womack. Net als op die albums kiest hij hier voor een gestript geluid. Met minimale elektronicatoetsen, veel piano en percussie voegt Russel enkel toe wat de nummers vragen.
De meeste tracks kregen van Russell een elektronica-injectie toegediend, maar nergens bereikt dat de Weirdness van pakweg labelgenote FKA twigs of James Blake. Dat was ook niet de bedoeling van de zussen, die hun boodschap niet willen laten wegdrukken door te abstracte geluiden, of door een productie die te avantgardistisch klinkt. In interviews laat Lisa-Kainde het ook niet na te benadrukken dat Ibeyi eigenlijk negrospirituals brengt. Want ook al leven de zussen al een tijdlang in Parijs, de band met hun vaderland en met de geschiedenis van de zwarte slaven die destijds vanuit Afrika naar Cuba kwamen, blijft sterk.
Zo is Ibeyi vooral een eerlijke plaat, een warm en intiem album dat je best in alle rust beluistert. Inderdaad niets waar het BBC-publiek meteen op zit te wachten. Wij daarentegen raken luisterbeurt na luisterbeurt steeds meer verknocht aan de verhalen van de zusjes Diaz.
