Obliterations :: Poison Everything

De tijd dat de opwindendste rock-‘n-roll bijna exclusief gemaakt werd door snotneuzen met familieverpakkingen Clearasil in het medicijnkastje, ligt al even achter ons. Terwijl bompa’s een zoveelste comeback plannen en gretig inspelen op steeds terugkerende retrobewegingen van inhaligheid, gaan hun kinderen steeds vaker en zonder gêne de strijd aan met het jonge grut om te zien of jeugdig enthousiasme het ook nog haalt van door levenservaring getekende intensiteit en doodsdrift. Een van de bommetjes van 2014 werd zo afgeleverd door Obliterations, een punkband met twee gevorderde veertigers aan het roer.

Sam James Velde en Stephen McBean, respectievelijk zanger en gitarist bij het explosieve Obliterations hebben er al meer dan twee decennia ervaring op zitten, vaak in bands die het helemaal niet zo sterk moesten hebben van compacte adrenalineshots die met een furieuze waffel op je muil belanden. De gevulde cv’s van deze band, met een verleden bij o.m. Black Mountain, Saviours en Night Horse, zorgen vanaf debuutplaat Poison Everything (dertien songs, negenentwintig minuten, badam) voor een eigen smoel die moeiteloos boven het monotone maaiveld van de moderne hardcore uitstijgt.

Huilende en jankende feedback bepaalt de start van “Mind Ain’t Right” en daarna: manisch geraas, een zanger die erop uit is om z’n keel zo snel mogelijk bloedrauw te kelen en in-your-face riffs die zowel bij mid-tempo als turbo-snelheid aankomen als bakstenen in je gezicht. Het heeft hier en daar wel iets gemeen met pakweg OFF! (en dus ook met de oude Black Flag), maar klinkt agressiever, alsof de bloedlijn ook passeerde via ziedende hardcore, thrash, de oersteroïden van Motörhead (die intro van “The One That Got Away”!) en de mysterieuze grindcore/crust/punk-variant van Venomous Concept. Vlammen, vlammen, vlammen.

Het trio dat de plaat op gang trekt is een dodelijke combinatie, maar ruimt meteen plaats voor een eerste buitenbeentje. De titeltrack, de eerste van twee songs om boven de drieminutengrens te pieken, houdt het bij een traag, slepend tempo, zonder daarom in te boeten aan impact, want Velde klinkt als een bezetene die zich door niets of niemand zal laten afleiden van z’n missie. Idem in het epische “Shame”, dat van start gaat in een zware psychedelische waas tussen Hawkwind en The Stooges. Een zware, repetitief voortdenderende motherfucker van een song.

Daarnaast en ertussen: een bezoekje aan de latere Black Flag, compleet met vreemd kringelend gitaarwerk (“Open Casket”), een korte ode aan de Dukowski-attack (“Black Out”) die gekoppeld wordt aan de aanpak van een Poison Idea, en het meer rechtlijnige punkgeram van OFF! (“Head Wound”). Tot aan afsluiter “Crawl Inside” blijven energie, attitude én songs op een peil dat je in dit genre zelden te horen krijgt. Dat maakt van Poison Everything met gemak een van de beste punkplaten van de laatste jaren en momenteel de #1 kandidaat soundtrack voor als we een dezer dagen nog eens door het lint willen gaan. Dekking zoeken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twintig + 9 =