Mittland Och Leo :: Optimists

De zomer al even voorbij? Geen nood, Mittland Och Leo katapulteert u terug naar zwoelere tijden.

In deze donkere herfstperiode werkt Optimists goed, zéér goed. Het is een plaat die je meeneemt op een fascinerende reis door een nevelig landschap bij zonsopgang. Gidsen van dienst zijn Milan Warmoeskerken en Joke Leonare, die bij hun voorbereidingen puur intuïtief te werk gingen. Het resultaat is — om met de deur in huis te vallen — simpelweg moeilijk te beschrijven. Een batterij vintage synths en zachte, doch diepe baslijnen: meer heeft het duo niet nodig.

Een poging doen om een label te kleven op dit synthpopuitstapje is met andere woorden geen sinecure, ook al ben je een ervaren muzikale tijdsreiziger. Het enige nummer dat een klein beetje meer aanleunt bij het Duitse muzikale landschap van de jaren zeventig is “Transatlantic”. Met “Earth Beat” lijken Warmoeskerken en Leonare je dan weer te lokken naar een strand onder een schitterende sterrenhemel. De sfeer is donker,waardoor je je niet volledig op je gemak voelt, maar toch zijn er die hoopgevende lichtjes. Zo kan je zonder moeite meeneuriën met de vrolijke orgelgeluidjes.

Noem Optimists gerust een poppy en psychedelische reis, al dekken deze adjectieven de lading niet volledig. In “Heat Wave II” komt op een onverwacht moment alweer een subtiel orgeltje aanzetten. Ja, zo subtiel en onheilspellend komt Mittland Och Leo uit de hoek — geduld is een schone deugd, neem dat van deze twee muzikanten maar aan! Weinig bands die tegelijk ook nog eens dromerig en escapistisch uit de hoek kwamen dit jaar.

We blijven zoeken naar geschiktere woorden. Misschien is dit plaatje gewoon een zuiverende ervaring, weg van de werkelijkheid. Kent u dat gevoel, bij een reis naar de andere kant van de wereld? Bij “Domino” — met zijn vijf en een halve minuut is onze favoriet ook meteen het langste nummer — lijkt het alsof je rondzweeft in een fictieve wereld, die naargelang je fantasie kan ingevuld worden. De mistige klanktapijtjes worden begeleid door zachte beats, maar af en toe wordt daar weer een melodietje aan toegevoegd. Mooi, nietwaar?

Eigenlijk is Optimists een plaatje waarbij je als recensent een overweldigend nietig gevoel krijgt. De boodschap is duidelijk: schaf de plaat blindelings aan en u zal niet meer weg te slaan zijn van uw platenspeler. Ok, we proberen het nog één keer: misschien is het beeld van rustige, rollende golven op een idyllisch eiland wel beter. Niet content? Deze recensie hoeft u gelukkig maar één keer te lezen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zestien − 2 =