Vashti Bunyan :: Heartleap

Als een soort Britse Sixto Rodriguez kwam Vashti Bunyan rond de eeuwwisseling terug op het voorplan na jaren in de vergetelheid. Met Heartleap brengt ze nu haar meest persoonlijke album uit.

Nadat Vashti Bunyan in 1970 haar debuutalbum Just Another Diamond Day uitbracht, verdween ze volledig uit de muziekwereld. Dat album was de weerslag van een anderhalf jaar durende trektocht met echtgenoot, paard en hond op zoek naar de hippiecommune die folkzanger Donovan in de Schotse Highlands had gesticht. Tevergeefs overigens, want toen ze eindelijk op de Hebriden aankwamen, had Donovan al lang de plaat gepoetst. Ontgoocheld door het gebrek aan erkenning en commercieel succes van Just Another Diamond Day trok ze zich terug op het Schotse platteland en besteedde haar tijd aan het opvoeden van haar kinderen. Groot was dan ook haar verwondering toen ze eind jaren ‘90 plots ontdekte dat haar geflopte plaat een waar collector’s item geworden was, dat voor serieuze bedragen verhandeld werd op eBay (ook tegenwoordig brengt een origineel exemplaar van Just Another Diamond Day vlot meer dan 1000 euro op). Net zoals Nick Drake (die trouwens dezelfde producer, Joe Boyd, had) was Vashti Bunyan bijna per ongeluk een belangrijke figuur geworden in de Britse folkscene.

Alhoewel ze in geen tijden een instrument meer had vastgehad en zich zelfs nauwelijks nog voor muziek interesseerde, bracht Vashti Bunyan in 2005 dan eindelijk een tweede album, Lookaftering, uit, met bijdragen van jonge fans als Devendra Banhart en Joanna Newsom. En nu, amper – naar haar normen – 9 jaar later, is ze terug met haar derde album, Heartleap, waarvoor ze de songs de voorbije zeven jaar geschreven heeft. Ondanks deze lange ontstaansgeschiedenis tonen de verschillende songs toch een grote eenheid.

Grote verschillen met haar vorige albums moeten hier niet verwacht worden, ook al maakt ze hier vooral gebruik van een synthesizer voor haar muzikale begeleiding in plaats van gitaar of piano. Maar meer nog dan vroeger gaat ze nu te werk als een kunstschilder die het Britse platteland met een beperkt kleurenpalet in beeld probeert te brengen. Meer dan eens roepen de tijdloze songs herinneringen op aan de landschappen van de schilder William Turner. Op het eerste gezicht lijken de songs nogal hard op elkaar, allen gekenmerkt door een spaarzame begeleiding en de fragiele zangpartijen. Pas na herhaalde luisterbeurten trekt de mist op en worden de silhouetten van de verschillende songs steeds duidelijker afgetekend. Zo is er de viool die steeds meer op de voorgrond treedt (“Across The Water”, “Mother”), de fluit (“Here”), een spaarzame saxofoon (‘Shell”) of de achtergrondvocalen van Devendra Banhart (“Holy Smoke”).

Dat het album haar meest persoonlijke is (ze zorgde zelf voor de arrangementen en produceerde deze plaat zelf, een taak die bij de voorganger nog waargenomen werd door componist Max Richter) komt vooral tot uiting in de teksten waarin ze zich blootgeeft: een moeilijke relatie in “Gunpowder” (“It seems that I can never learn my words / Watching them turn around, burning / Lighting the gunpowder trails that you lay”) of de nood aan rust tussen haar opgroeiende kinderen in “Blue Shed” (“I wish I had a blue shed / With nobody in it / I wish I had a closed door / With only me behind it”).

Haar derde album in 44 jaar tijd is voor Vashti Bunyan naar eigen zeggen meteen ook het laatste. Met Heartleap brengt ze weer een tijdloos album waarmee ze haar eigen kleine, maar mooie hoofdstuk in de Britse folkgeschiedenis geschreven heeft. Ook al beweert ze zelf steeds in interviews dat het ze geen folk maakt. Drie albums. Dat is net evenveel als Nick Drake. Toeval of niet, veel symbolischer kan haast niet.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × vier =