DOMINO 06 :: Drowsy, Vashti Bunyan, 14 april, AB Club

Dominodag nummer zes moet het stellen zonder hoofdact Herbert. De elektronica-wizzard raakte niet tijdig klaar met de voorbereiding van zijn liveshow en besloot dan maar het hele zaakje af te gelasten. Ook Dani Siciliano en Dijf Sanders werden hierdoor noodgedwongen van het programma geschrapt. De leegte die deze annulatie achterliet wordt vanavond echter met sprekend gemak weer gevuld door de innemende charmes van een debuterende 60-jarige. Haar naam: Vashti Bunyan.

Alvorens Bunyan de Club mag inpalmen, moet eerst nog een voorprogramma doorworsteld worden. Drowsy (née Mauri Heikkinen) leverde onlangs met Snow On Moss On Stone geen onaardig plaatje af, maar op het AB-podium blijkt de jonge Finse singer-songwriter, gewapend met niets meer dan een akoestische gitaar, helaas iets minder beklijvend. Na een wat onbeholpen begin van de set volgt met "Hues" een eerste bescheiden hoogtepunt. Maar al vlug wordt duidelijk dat Heikkinens zuchtende stem en basic gitaargepluk té eentonig zijn om van een boeiend optreden te kunnen spreken.

Op zijn beste momenten doet Drowsy denken aan een akoestische versie van Danny Cohen of zelfs aan de ingetogen Smog. Met die laatste heeft hij alvast de tot de verbeelding sprekende teksten gemeen. Een zin als "When I was young I used to be a spaceship pilot" is vintage Callahan. Edoch, van Smogs talent als songsmid kan Drowsy enkel dromen en gaandeweg de set verslapt onze aandacht dan ook als een erectie in de buurt van Marina Wally. Drowsy eindigt ieder nummer met een blik die ’hey, ik doe maar wat’ schreeuwt en verlaat het podium met een blik alsof hij het zelf ook maar zozo vond. Niet geheel onterecht.

Vashti dan. Bijna vier decennia geleden speelde de toen twintigjarige muzikante in een klein Gents cafeetje voor een handjevol ongeïnteresseerde dronkelappen. Onthutst door het totale gebrek aan interesse en respect van de aanwezigen, liep ze wenend de straat op, zwerend dat ze nooit nog op een podium zou staan. Ze hield een half leven lang woord. Want toen een tijdje later haar debuutplaat uitkwam, geruime poos na de opnames ervan, was Bunyan al met paard en kar op weg naar Schotland om er zich op het platteland te nestelen voor de komende dertig jaar.

Dankzij het internet ontdekte ze enkele jaren geleden dat haar muziek dan tóch enkele harten niet onberoerd heeft gelaten en ze nam prompt de muzikale draad weer op. Met Lookaftering bracht ze vorig jaar een prachtige opvolger van het 35 jaar oude Just Another Diamond Day uit, waardoor ook een tour niet langer meer kon uitblijven. En zo komt het dat het Vashti Bunyans optreden vanavond in de Club, als aftrap van haar Europese tour, pas het vierde concert uit haar carrière is. Ze mag gerust zijn: het publiek is deze keer één en al oor.

Dat de Londense niet vertrouwd is met het podium, valt te merken. Verlegen en bedeesd als een kind dat voor de eerste keer z’n nieuwjaarsbrief moet voorlezen, neemt ze plaats achter de microfoon. Er volgt een begroeting op fluistertoon en voor we het weten bevinden we ons middenin een wondermooi "Diamond Day". Bunyan klinkt nog even feeëriek als weleer en hoewel ze muisstil voor zich uit zingt, degradeert ze met enkel haar stem haar medemuzikanten stante pede tot tweederangsfiguren. De vier zijn nochtans prima musici die de nummers knap inkleden met onder andere cello, viool, piano en dwarsfluit.

"Winter is Blue", "Rainbow River" en "Window Over The Bay" bewijzen dat de oude nummers nog geen sikkepit aan kracht hebben ingeboet. Ook het nieuwe werk wordt fel gesmaakt: "Wayward" en "Here Before" lijken klassiekers in wording die door de zachte zang tot gedroomde slaapliedjes worden verheven. "I’d Like To Walk Around In Your Mind" betekent het einde van een korte maar intense set. Het dolenthousiaste publiek roept de groep tot tweemaal toe terug, duidelijk tot grote verbazing van Bunyan zelf. Alle ingestudeerde nummers zijn reeds aan de beurt geweest, dus worden we nogmaals getrakteerd op dat o-zo verrukkelijke "Diamond Day", dat we de rest van de avond vrolijk voor ons uit neuriën.

Producer Joe Boyd zei ooit over Vashti Bunyan dat hij niemand anders kent van wie de muziek zo een perfecte afspiegeling is van leven en denken. Dat zegt veel als je weet dat de man vaste producer was van ene Nick Drake. Na vanavond zijn we nog meer geneigd hem bij te treden. Dit concert was hartverwarmend mooi. De aanwezigen waren getuige van een van de meest wonderbaarlijke comebacks uit de muziekgeschiedenis. En dat in volle Paasperiode.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

13 + twintig =