Met hun vierde album hebben The Magic Numbers eindelijk een volwaardige opvolger voor hun titelloze debuut uit 2005 gemaakt. Op album twee en drie klonk de groep immers alsof ze de weg kwijt waren, maar met Alias schieten ze weer midden in de roos.
Hun laatste album The Runaway uit 2010 maakte niet echt veel brokken. Het Britse viertal heeft gelukkig niet stilgezeten. Zo bracht Michelle Stodart in 2012 een soloalbum uit en het nieuwe album was niet veel later klaar. Dat het dan nog meer dan een jaar duurde vooraleer ze hun nieuwe schrijfsels op de wereld konden loslaten, kwam omdat de groep geen platenlabel meer had.
Maar nu zijn The Magic Numbers dus terug. In Alias zijn alle vertrouwde elementen aanwezig: de ijle samenzang tussen Romeo Stodart, Michelle Stodart en Angela Gannon, de rustige popballads, de aanzwellende emoties. De groep slaagt erin hiermee solide popsongs te maken, met meer lagen dan vroeger. Ook heeft de plaat een groter livegevoel: er komt geregeld een scheurende gitaar voorbij, wat Alias zeer genietbaar maakt.
Het is duidelijk dat de leden volwassener geworden zijn: Romeo nam afscheid van één geliefde, verwelkomde een nieuwe én hij werd vader. Deze ingrijpende gebeurtenissen maken dat er in de teksten één en ander aan de hand is. Ze staan vol hartenpijn, verlies, pijn, angst en teleurstellingen. Was hun debuutalbum vrolijk en licht als een zomers briesje, dan is Alias als de aankomende herfst: het is nat en donker buiten en je rilt bij het minste. Toch weten The Magic Numbers het zo te brengen dat je er nog een goed gevoel aan overhoudt. Dit is eerlijke muziek, recht uit het hart: dit zijn echte verhalen en echte gevoelens.
Opener ”Wake up” stuurt ons al meteen in de juiste richting, vol aanzwellende pathos, en het einde raast als een trein voorbij. De eerste mokerslag zit in het refrein: “Nobody knows this is happening, it’s happening right before our eyes”. We werden direct op het goede spoor gezet. Ook in “You (K)no(w)” is het weer de tekst die raak schiet: “And if you’re disappointed with me, why don’t you come and save me from myself”. The Magic Numbers creëren een broeierige sfeer, zonder al te veel franjes.
Het sterkste lied heeft meteen ook de meest mysterieuze titel: “Roy Orbison” baadt in een sterk fifties retrogevoel. ‘The Big O’ knikt zeker goedkeurend mee. Tekstueel ook weer zo mooi: “Am I just running scared with Roy Orbison still ringing in my ears”. Dat retrogevoel wordt verder getrokken in “Thought I wasn’t ready”, een sfeervolle ode in Carole King-stijl. Nog een onverwacht hoogtepunt dus, mooi gezongen door Angela Gannon. Ook “E.N.D.” heeft een discofeel en swingt gezapig naar zijn einde.
Over het algemeen zitten er meer tempowisselingen in de liedjes op Alias. Dat geeft ze verschillende lagen die na een aantal luisterbeurten nog altijd weten te boeien. Soms lijkt het alsof de groep iets te veel naar hetzelfde stramien teruggrijpt in hun songstructuur: de rustige strofe gevolgd door engelachtige samenzang in het refrein, enkele tempowisselingen en naar het einde een driestemmig hoogtepunt. Maar, ook al is Alias een album met songs vol hartenpijn, en met mate te degusteren, toch is het de moeite om door te bijten.
