2025 was een koortsdroom van een jaar waarin de realiteit al eens absurder uitdraaide dan de uitzinnigste creaties van mijn onderbewustzijn. Leverde het wel op: een al even eclectische, maar héél puike soundtrack. Buiten Getting Killed (volledig gebrainwasht – u niet dan?) in volledig willekeurige volgorde, want 10 stuks kiezen was al uitdagend genoeg.
Geese :: Getting Killed 2024 had Brat Summer, dit jaar besloten we collectief lid te worden van de cult rond Cameron Winter. De hogepriester van de chaos en zijn puike band slepen ons op hun onvoorspelbare Getting Killed door álle emoties. Do believe the hype.
Wolf Alice :: The Clearing Een millefeuille van een langspeler die met elke laag lekkerder wordt: de opbouw van “White Horses” knuffelt het blote hart, mijn ziel trilt op dezelfde frequentie als de lyrics van slotsong “The Sofa”. De perfecte popplaat, gebracht door een rockband. Of was het nu omgekeerd?
NewDad :: Altar Op hun even sprookjes- als spookachtige Altar offeren de Ieren van NewDad een rist zilte en zoete liefdesliedjes waarvan het lekker clandestien smullen is. Het best klinken ze echter als ze op wraak uit zijn: “Roobosh” en “Misery”, mocht u nog op zoek zijn naar een soundtrack voor uw villain era.
Blondshell :: If You Asked For A Picture Cathartische indierock met torenhoog meezingen-in-de-douche-gehalte. Sabrina Teitelbaum legt haar liefdesleven onder de loep en brengt op gevatte (“We need the Steely Danification / Of this operation”) en verdomd aanstekelijke wijze (“23’s a baby / Why’d you have a baby?”) verslag. Ober, voor mij ook een portie van die clevere California cool, graag!
Sorry :: COSPLAY Eentje voor wie al graag eens op het verkeerde been de dansvloer op gezet wordt. Sorry bouwde met COSPLAY een doolhof vol bangers dat dankzij een heel patchwork aan genres en samples tegelijk bevreemdend en herkenbaar aandoet. Huilen in het ene hoekje (het bloedmooie “Life In This Body”), schuren in het volgende (“Waxwing”, “JIVE”) – moet kunnen.
Divorce :: Drive To Goldenhammer Het debuut van Divorce is een veelzijdige roadtripplaat met een gouden hart. We passeren een kalfje dat lieflijk toegezongen wordt met het folky “Antarctica”, scheuren met de outro van “Karen” en houden een dansbreak met festivalanthem “All My Freaks”. “Pill” is een waar epos in drie delen, “Where Do You Go” is sexy en gevaarlijk, “Mercy” brengt ons zachtjes thuis. En repeat!
Matt Maltese :: Hers Qua zuchtend verlangen naar een onbereikbare deerne steekt crooner Matt Maltese vlotjes Heathcliff, Romeo én Werther naar de kroon. Zijn tedere popliedjes met weidse arrangementen hadden zeemzoet en rotvervelend kunnen zijn, maar draaiden hilarisch en heerlijk catchy uit (“Let’s play, let’s play, motherfucker / You ain’t a fly on the ass of my love for her”). Kaarsjes aan en zwijmelen maar!
Kae Tempest :: Self Titled Met Self Titled knalde Kae Tempest een rauw en teder tijdsdocument de stratosfeer in. Zijn bangers ploegen door alle stages van verwerking en vormen een triomfantelijke ode aan de trans community. En voor de haters: no hard feelings, wel harde beats.
Rosalía :: Lux De krachttoer van het jaar zag pas heel recent het levenslicht. De Catalaanse godin/visionair Rosalía zet op monumentale wijze de vrouw in de spotlights. Klassiek en orkestraal, maar nooit stoffig. Magistraal en experimenteel, maar altijd met een pophart. Oh, en dan nog eens in 13 verschillende talen? Duolingo could never.
Wet Leg :: moisturizer Welgemikte klappen uitdelen op een vettige vloer en af en toe eens goed op het bekje gaan, want ah! De liefde! ’t Is weer dolle pret op de tweede van Wet Leg – of wat had u verwacht? Moisturizer is een vlijmscherp gemanicuurde klauw vol poppareltjes, maar met het nodige vuil onder de nagels. Respectievelijk: “catch these fists”, “mangetout” en “pokemon”, “pillow talk”.