Na een turbulente periode staat rapper Walter Ego tegenwoordig stevig met zijn beide voeten op de grond. Applaus vo de landing klinkt als een visitekaartje van een man met volle vertrouwen in zijn kunnen.
Rappen heeft nog vaak last van een imago van stoerdoenerij, van jezelf groter maken dan je werkelijk bent. Walter Ego doet daar (niet meer) aan mee. Deze beer van een vent richt zijn en onze aandacht op de kleine, échte dingen. Het leven is niet opgebouwd uit grootse gebaren, maar steunt op stevige fundamenten, zoals een goede thuis, relatie en vrienden. Keepin’ it real? Doe maar al gewoon, dat is het slimste en betekent niet dat het vuur uit is, integendeel: “Alles verandert nu, butn de passie, binst da zieder vriedag op café zitn, Zit ‘k liejver achter me bladje” West-Vlamingen zijn harde werkers, dus blijft Walter Ego zijn kunde bijschaven tot het vervolg van de tekst als een spervuur los gaat: “Kom je nie of? Nee lat moa, ‘k ‘en betere diengn te doen dan cheape booze te drienkn toet da ‘k nietn voeln. Tis nie bedoeld als diss ‘k bedoeln: ’t is nie voe mie, ’k zoe liejver groein”
Het kost niet-native speakers als ondergetekende enkele luisterbeurten om de finesses van zulke zinnen en bij uitbreiding het hele album te bevatten, maar gaandeweg komt de ervaring en het metier van Walter Ego toch duidelijk bovendrijven. In vergelijking met zijn vorige album Ex-rapper is de bravado wat naar beneden bijgeschroefd, maar dat maakt het nog niet braafjes. Met “zovele rappers met e kienderwens, ze willn Zwangere zien, tmoe zien da z’ interessanter zien in undern eigen fantasie” geeft hij de concurrentie ervan langs op de klassieke boombaprap van “Oede pette reps” (‘bompamuziek’ noemen mijn inhuizige tieners dat liefkozend, maar weten zij veel). Een vos verleert zijn streken niet, de Drang blijft, alleen is de Sturm wat gaan liggen.
Walter Ego is immers in het reine met zichzelf. Hij heeft aanvaard wie hij is: een volwassen man, met volwassen-mannen-problemen, zoals de manosfeer op “Vint” of sleur in een relatie op “Dans Niet Met Me”. Hij is afkomstig van oan ‘t zjitje, hij is koning op zijn troon in Ledeberg en draagt het liefst hoodies en witte kousen in sleffers, maar bovenal is Walter Ego door en door rapper. Daar gaat niemand iets aan veranderen, alleen had hij een zetje nodig van producer Chillow om echt in zichzelf te geloven en zichzelf en al zijn gebreken te aanvaarden. Wat kan hij trouwens anders doen? “De VDAB ze belln noa me en zeggn tonne ‘Je suckt in alles butn rappn vrees ‘k. Tgoa stempeln wordn”. Die raps legt hij moeiteloos neer op de verschillende richtingen die de producties uitgaan: of het nu funky vibet als in “Riekoors”, onder hoogspanning staat als de beenharde beat van “llletrriek v3” (samen met “Gif Mie Die Job” een productie van Jan Paalhut), of een jazzy spoken word is zoals op “Otto” – het maakt voor Walter Ego geen verschil. Hij trekt zijn plan.
Tegenover Ex-rapper is Applaus vo de landing alvast een stap voorwaarts. De plaat is te veel gegrond in het lokale om de wereld te veroveren, maar niet iedereen moet Kanye zijn. Het is vakwerk zonder praalzucht, en dat doet in deze tijden van uitgeholde marketinghysterie deugd: “Aal de kienders draagn exclusieve sneakers nu, da makt ze niemir exclusief moar idder typisch nu” Als iedereen speciaal doet, is dat maar normaal. Er is meer normcore hiphop zoals Applaus vo de landing nodig.
