Silmus :: Shelter

Vrede op Aarde, en een dak boven ons hoofd, dat is toch wat we allemaal willen,? Aangezien het er – helaas – op lijkt dat het nog niet voor morgen zal zijn,keren we de blik maar richting troost. De ene zoekt zijn heil in de drugs, de andere in de muziek. En voor de laatste categorie komt nu ineens Shelter van Silmus het speelveld opgehuppeld.

Schuilplaats voor de drukte, schuilplaats voor de waanzin. Een gitaar en een piano, veel meer hebben Nederlander Gert Boersma en partner in crime Minco Eggersman (noteer die naam alvast, u riskeert hem in de toekomst vaker te horen) niet nodig om een huis mee te bouwen. Af en toe eens een synthesizer, een exotisch instrument of wat percussie om de boel wat in de kleden, maar spaarzaamheid is de orde van de dag. Zozeer zelfs, dat bij “Bare” even nagekeken dient te worden of Slowdive’s Pygmalion niet per ongeluk in de CD speler is beland. En wees maar zeker dat dat een compliment is.

Het zit hem in de spaarzaamheid van de noten, de leegte daartussen. In de delicatesse waarmee de pianotoets ingeduwd wordt, of de gitaarsnaar gestreeld. In de fragiliteit van elke melodie, die zeker niet met alle aandacht wil lopen, maar zijn broers en zusjes evenveel ruimte gunt. Is veel muziek vandaag de dag een gevecht voor uw aandacht, waarbij elk klankje nog net dat ietsje meer zijn best doet om toch echt helemaal vooraan te staan, dan is dit album de volstrekte antithesis daarvan. Samenwerken is de boodschap, en de wijze waarop verschillende partijen komen en gaan, de hoofdmelodie ondersteunen, samen aanzwellen tot een speels geheel, en vervolgens weer samen rustig ondergaan, is een kunst die door de jongens van Silmus tot in de puntjes wordt beheerst.

Het zit hem in de tederheid van de muziek, in de warmte die ze uitstraalt. Het respect voor, en de ode aan, iets dat groter is dan de mens. Alsof het hele album in feite niets anders is dan een liefdesbrief aan de Natuur, geschreven in een oeroude taal die quasi niemand meer machtig is, maar iedereen toch verstaat. Er is een soort levensnoodzakelijke essentie in de muziek verstopt te zitten, iets dat in onze huidige beschaving steeds vaker verloren lijkt te gaan.

Om het met een cliché te verwoorden, deze plaat is als een zalfje voor de beschadigde ziel. En het is wetenschappelijk bewezen: zelfs na overvloedige consumptie vallen er in de verste verte geen neveneffecten te bespeuren. Shelter voelt aan als een halte op een weg naar een onzekere bestemming, die op zichzelf niet belangrijk is. Wat telt is de weg zelf… En dat er nog veel haltes mogen komen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie − drie =