Black Bombaim :: Far Out

Geen idee of Portugal er officieel een ruimteprogramma op nahoudt, maar het instrumentale trio Black Bombaim draagt zijn steentje alvast bij vanuit de onderbuik van de landelijke rock-‘n-roll in Barcelos. Op derde langspeler Far Out wordt een dik half uur rond de aarde gecirkeld met een knap resultaat.

Black Bombaim is eigenlijk een band die je live aan het werk moet zien, wat het ook zo spijtig maakt dat we hun recentste Gentse passage moesten missen. Dit is immers een trip uit de broeierige zone tussen heavy psych en stonerjams die het best tot z’n recht komt als je helemaal ingepakt wordt door de bedwelmende kracht en geluiden van die instrumenten, het samenspel aan den lijve kan ondervinden en, indien de sterren allemaal gunstig staan, eventueel mee kan leviteren. Dit is immers zo ver verwijderd van de cerebrale aanpak als maar kan; hier wordt gezocht en geëxploreerd op een instinctief niveau.

Dat neemt niet weg dat je nog altijd moet beschikken over een paar uitstekende muzikanten om dat keer op keer tot een goed einde te brengen. En dat is wat gitarist Ricardo Miranda, bassist Tojo Rodrigues en drummer Paulo Gonçalves zijn: een goed geoliede machine waarin de individuele componenten volledig ten dienste staan van de band. De ritmesectie houdt het grotendeels bij erg eenvoudige, repetitieve patronen waarop de gitarist los kan gaan, maar een minder ingespeelde band helpt zo’n onontbeerlijke groove meteen naar de verdoemenis.

Het album wordt in twee verdeeld door twee kloeke jams die de grens van het kwartier met gemak overstijgen en waarbij de titels al iets weggeven van de koers die gevaren wordt: “Africa II” neigt wat meer naar de muziek van het zwarte continent, terwijl “Arabia” dan weer naar het Midden-Oosten lonkt en wat psychedelischer uit de hoek komt. In ieder geval beland je meteen in zo’n rollende jam die Miranda kan gebruiken als platform om zichzelf de ruimte in te lanceren. Dat doet hij soulvol en gedoseerd, zonder meteen al z’n kaarten op tafel te gooien.

De band doet daarbij denken aan het Amerikaanse Earthless, al wordt het hier allemaal iets minder virtuoos en wild. Black Bombaim haalde wel freejazzsaxofonist Rodrigo Amado aan boord, die na een vertraging van de band komt meetoeteren en vooral van leer kan trekken in de tweede helft, met gierende uitschieters die het intensiteitspeil aanzienlijk omhoogschroeven, de band naar de buitenste regio van het zonnestelsel katapulteren en een mooie toevoeging zijn bij het zinderende spel van Miranda.

Voor “Arabia”, dat ook al vooruitgestuwd wordt door die robuuste en sensueel kolkende ritmesectie, krijgt het trio gezelschap van Luís Fernandes (modulaire synth, elektronica), wiens bijdrage pas echt naar de voorgrond treedt na een minuut of zes, met komische geluidsgolven die het al helemaal een aura geven van wietdampen en vliegende tapijten. Alleszins goed om in te verdwijnen, tot de band omslaat in een loggere en heavy tweede helft die sterker naar stonerwateren neigt.

Wat zich op Far Out afspeelt is schatplichtig aan de psychedelische jambands van de (late) jaren zestig en zeventig, maar de band heeft na jarenlang samenspelen duidelijk z’n eigen karakter ontwikkeld en heeft met het aan boord halen van de twee gasten een paar extra troeven achter de hand. Een aanrader voor wie een boon heeft voor bands als Siena Root, Pontiak, Earthless en Colour Haze.

Het album verscheen in een gelimiteerde vinyloplage van 1000 stuks. Beluisteren en kopen kan via Bandcamp.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

11 + 1 =