White Lung :: Deep Fantasy

White Lung, het stelletje ongeregeld uit Vancouver draait niet rond de pot. Dat wisten we eigenlijk al sinds Sorry en wordt stevig bevestigd op Deep Fantasy, de derde voor White Lung dat het ondergrondse DIY wereldje nu echt wel helemaal ontgroeid lijkt te zijn.

Wegens de verhuisplannen van enkele leden kwamen de nummers dit keer tot stand via lange-afstandscommunicatie maar dat is er niet aan te merken. De uiteindelijke opname van Deep Fantasy nam niet meer dan enkele weken in beslag en dat is tekenend voor de spontaniteit en energie die er van afstraalt. Toch is er ten opzichte van de vorige plaat meer zorg besteed aan de klank en dat is vooral te merken aan de stem van Mish Way die veel voller klinkt (al zal dat de gemiddelde Lilly Allen fan er niet van weerhouden de term kattengejank boven te halen), om nog te zwijgen van de loodzware drums van Anne-Marie Vassiliou.

Ze drukt meteen het gaspedeel in om het niet meer los te laten tot de laatste noot is gespeeld. Geef haar in godsnaam nooit een sloophamer in handen want ze houdt geen spaander heel van alles wat te dicht in haar buurt komt. Pompen of verzuipen, dat is de boodschap. Kenneth William heeft dat alleszins goed begrepen en gooit er een soort razend gitaargejengel bovenop dat zich niet direct laat vangen in riffs of melodielijnen. Johnny Marr blijkt zijn grote held te zijn, al valt toch vooral de punk en hardcore van begin jaren ‘80 op als grootste invloed. Zangeres Mish Way baant zich al schreeuwend een weg doorheen deze chaos en tilt de boel eigenhandig naar een hoger niveau. Zonder haar venijnige maar aanstekelijke uithalen dreigt Deep Fantasy te blijven steken in een vormeloze brij.

”Drown with the monster” beveelt ze op de gelijknamige opener waarin het gevecht met verslavingen centraal staat. Het tempo ligt al verschroeiend hoog wanneer zich, na dik anderhalve minuut de – aan Motörhead schatplichtige – outro aandient. Als Mish Way vervolgens “Down It Goes” inzet met “I’m not as strong as you” geloven we haar eigenlijk al niet meer want we hangen uitgeteld in de touwen. En het houdt niet op. Deep Fantasy schopt van begin tot einde keet en is aanvankelijk best vermoeiend om helemaal uit te zitten, ondanks de korte duur van het schijfje.

Toch loont het de moeite om door te zetten want na enkele luisterbeurten komen de liedjes bovendrijven en dan krijgt de brij alsnog vorm en van dan af aan is dit een verslavend plaatje. Neem nu “Lucky One”, een onder beukende drums en oorpijnigend hoge gitaarnoten verborgen meezinger, waarop zelfs gedanst zou kunnen worden. Of “In Your Home”, dat neigt naar new wave en bevestigt dat White Lung niet meteen op zoek is naar een vernieuwend geluid. En dat geldt eigenlijk ook voor het alsmaar groter wordend legertje hedendaagse lawaaimakers met gevoel voor melodie. Naast onder andere The Men, Cloud Nothings en Yuck mag White Lung daar gerust de rangen vervoegen, ze horen er thuis.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 × 4 =