Mountain Bike :: Mountain Bike

Na The Prospects, ID!OTS, Double Veterans en vele anderen komt er zich dit jaar met Mountain Bike nieuw, Belgisch rockgeweld aanmelden. De ene helft van dit viertal komt uit Doornik, de andere bestaat uit naar Brussel geïmmigreerde Fransmannen. Maar het belangrijkste is dat hun garagemuziek aanslaat.

Alle leden van de groep hebben al bakken ervaring opgedaan in andere bands — Mountain Bike combineert eigenlijk het beste van Warm Toy Machine en Thee Marvin Gays — en dat hoor je. Mountain Bike brengt garage rock met een popkant of pop met een rauwe garagekant. Noem het zoals u wil, maar ze hebben een plaat gemaakt die mag gehoord worden en ons live volledig wegblaast — hetgeen ze al bewezen op Les Nuits Botanique. Jammer genoeg krijgt zo’n band geen airplay op Studio Brussel. Wanneer gaat die zender eindelijk eens meer aandacht hebben voor bands van over de taalgrens in plaats van altijd de godganse dag Pearl Jam, Coldplay en Daft Punk te laten horen?

Tot daar de frustratie. Nu terug naar Mountain Bike. Zoals bij elke garage rockband liggen de invloeden (Ty Segall, The Oh Sees en The Black Lips) er soms vingerdik op, maar de nummers van Mountain Bike mogen er zijn. Starten doen ze met “Word Land”, een knaller met alle nodige ingrediënten: een goeie zangstem — die bovendien wat doet denken aan Damon Albarn — fuzzriffs en een zonnig geluid. Ook het energieke “Everything But A Gift”, een van de kortste nummers van de plaat, en “Russian Roulette Casino” blijven boeien door de fijne tempoversnellingen en psychedelische intermezzo’s.

En toch zijn de meeste poppy songs de hoogtepunten van het album. We durven “I Lost My Hopes (In Paradise)” zelfs tot beste lenteballade van het jaar uitroepen. In “Just Good Friends” wordt dan weer gas teruggenomen met een meer folk-achtig geluid. Ook “Hangin’ Around” is een feelgoodballade, maar dan één met een venijnig kantje. “Is That All About Money” zet de luisteraar op het verkeerde pad met (alweer) een tempoversnelling — misschien had u op dit moment het trucje al door.

Naar het einde van Mountain Bike toe krijgen we liefst drie opeenvolgende kopstoten te verduren. Tussen het ultrakorte “Cigogne” en het al even fuzzy “God Power” valt “Torture” het meest op. Eerst trekt een leuke basintro de aandacht, waarna de scheurende effectgitaren steeds meer aanzwellen tot een garagefeestje dat maar blijft duren.

Het debuut van Mountain Bike is zo’n typische rockplaat waarvan je meteen weg bent, zeker als u hem op een zonovergoten dag in de cd-speler van uw auto schuift en de hele buurt laat meeluisteren. En mocht u thuiszitten, pak dan een frisse pint in de hand en ga vooral niet te veel nadenken bij Mountain Bike. De band staat onder meer op Dour Festival: het wordt een leuke zomer daar!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

14 − veertien =