Xavier Dubois :: Sunset Gluts

Binnen de gigantische discografie van John Zorn vormt Masada Guitars een bescheiden hoogtepunt. Op die plaat bewerkten topgitaristen Marc Ribot, Fred Frith en Tim Sparks elk een aantal Masada-composities voor sologitaar, vaak met opmerkelijke resultaten die balanceren tussen experiment, klassieke gitaarmuziek, jazz en Zorns typerende pseudoklezmer.

Xavier Dubois, een Naamse gitarist die onder meer actief is bij Ultraphallus, Y.E.R.M.O. en in een duo met poëet Vincent Tholomé, heeft duidelijk erg goed geluisterd naar die bewerkingen. Sterker nog: op zijn eerste soloplaat Sunset Gluts covert hij als toemaatje op vrij getrouwe wijze Marc Ribots interpretatie van “Kivah”. Verschillende composities op deze plaat grijpen terug naar de geest van die composities en parkeren zich min of meer in dezelfde stijl. Dubois levert echter geen puur papegaaienwerk en heeft daarnaast ook ruim inspiratie opgedaan bij Erik Satie, John Fahey en allerhande werk voor geprepareerde gitaar waarbij traditionele gitaarklanken volledig verdrongen worden. Op die manier heeft hij zich een behoorlijk eclectische stijl aangemeten die van Sunset Gluts een erg gevarieerde rit maakt.

Dat is niet alleen zo door de opvallende stijlbreedte, maar ook doordat Dubois verschillende instrumenten en klanken gebruikt voor zijn composities. Elektrische, klassieke en akoestische gitaar passeren de revue naast bariton ukelele en enkele andere prullaria. De keuze voor die instrumenten lijkt soms wat arbitrair, al draagt het wel bij tot een opmerkelijke variatie. Zo klinkt het oosters aandoende “Cesárea Tinajero” in feite als een volbloed klassieke compositie, maar wordt deze gespeeld op een elektrische gitaar, wat voor een koudere klankvorming zorgt. De gelijkaardige tracks “Bound To Secrecy” en “Hochgobernitz” speelt Dubois op baritonukelele, wat ook meteen een volledig andere, erg intieme geluidswereld creëert.

Het sterk naar John Fahey neigende “The Story Of Leander Waeghe” wordt dan weer gespeeld met de distortionknop opengedraaid, zodat het folky gependel verzandt in een drassig geluidsmoeras. Om de voor de hand liggende verwijzing naar Fahey nog verder te ondergraven, gooit Dubois er ook meteen wat dissonante akkoorden tussen, die lijken te fungeren als een soort muzikaal vervreemdingseffect. Iets gelijkaardig doet hij met “Sous Des Sabots”, dat erg doet denken aan de speels meditatieve pianocomposities van Erik Satie (en dan vooral aan diens Gymnopédies), maar toch iets eigen wordt door opvallend akkoordgebruik en de harde, scherpe gitaarklank die sterk contrasteert met de zoete tonen van Satie’s pianowerk.

Dubois houdt het niet alleen bij de hoofdverdachten in de tokkelinstrumentenfamilie, maar haalt er in “Adentunemul” zelfs een Chinees klinkend snaarinstrument bij voor eerder experimentele doeleinden. Nog meer experimenteel wordt het wanneer Dubois zijn gitaar gaat behandelen met allerhande extra materiaal. Ook daarin valt op hoezeer Dubois bewuste geluidskeuzes maakt en hoe hij voor elke compositie voor “prepared guitar” een eigen klankwereld opbouwt. “Spider Clegg” klinkt door het doffe gebons bijvoorbeeld als een repetitief klagende gamelan terwijl “Crossley’s Waves” de sonoriteit van een gedempt zagende slijpschijf lijkt op te zoeken en “Bifurcaria Bifurcata” onheilspellend rammelt en klettert.

In de zestien veelal korte tracks op Sunset Gluts toont Xavier Dubois zich overtuigend als een gitarist die een breed gamma aan gitaarstijlen en klanken beheerst en er bovendien vaak zijn eigen vingerafdruk behoorlijk goed in kan achterlaten. Dat breed uitwaaierende karakter van de plaat zorgt er anderzijds wel voor dat het soms als een eerder vrijblijvende staalkaart aanvoelt, met bovendien veel tracks die slechts in beperkte mate uit het gareel weten te springen en sommige die eerder niemendalletjes lijken (“The Creased Mirror” en afsluiter “Le Juge” bijvoorbeeld). Gitaarliefhebbers van allerlei slag zullen in Sunset Gluts veel lekkers vinden, al worden maar weinig fundamentele hoogtepunten aangereikt.

Xavier Dubois speelt onder meer op 23 mei samen met DAAU en het Michel Cloup Duo in de Botanique.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × een =