Het was niet goed met haar gegaan. Toen Kelis op haar vorige album Flesh Tone in zee ging met EDM-kwasten als David Guetta, Benny Benassi en Boys Noize, verloor ze alle geloofwaardigheid. Alles wees erop dat de liefhebbers van hedendaagse soulzangeressen met wat haar op hun tanden opnieuw een ster kwijt waren, na Amy Winehouse en de compleet vervreemde Lauryn Hill.
En of dat een jammere zaak zou zijn. Mocht u ons uit het blote hoofd naar vijf ondergewaardeerde platen uit de jaren negentig vragen, zou Kelis’ verbluffende debuut Kaleidoscope daar zeker tussensteken. Niet enkel door de puike productie van The Neptunes, maar minstens evenzeer door de uitstraling, de zang en de overtuigingskracht van Kelis. De zangeres uit New York liet zich pas een jaar voordien opmerken door haar gastrol op Ol’ Dirty Bastards “Got Your Money”. Plots ging het heel snel. Kelis trouwde met rapper Nas en scoorde monsterhits als “Milkshake” en “Trick Me”. Van het inventieve en het avontuurlijke van Kaleidoscope bleef weliswaar steeds minder over, met als dieptepunt de platte, bombastische beats van haar laatste plaat Flesh Tone (2010).
Ook voor haar zesde album had Kelis eerst blitse beats in gedachten. Ze dook de studio in met dubstepsterren Caspa en Skream, en bracht in 2012 een eerste single uit (“Distance”). Een dispuut met Skream zorgde er echter voor dat het album nooit af raakte. Kelis bleef niet bij de pakken zitten, nam producer Dave Sitek (TV On The Radio) onder de arm en vond onderdak bij het onafhankelijke label Ninja Tune. Het duo begon from scratch en plots viel alles wel op zijn plaats, met Food als resultaat. “Welcome to the world, this is the real thing”, zo luidt de intentieverklaring in opener “Breakfast”.
The Real Thing blijkt geen EDM of dubstep. Sitek bracht Kelis terug naar het geluid waar ze als kind mee opgroeide: soul, afrobeat, funk, gospel en de jazz van haar vader. Of zoals Kelis het stelt in “Jerk Ribs”: “In Harlem, where I started to breathe/ … I was the girl, my daddy was the world/ He played the notes and keys.” Dave Sitek richtte de nummers erg smaakvol in. Nu eens koos hij voor een vol geluid met veel blazers, strijkers, gitaren en bas — die baslijn van “Jerk Ribs”! –, op andere momenten hield de man het verrassend kaal, zoals tijdens “Bless The Telephone”, een cover van de Brit Labi Siffre, dat gedragen wordt door een enkele akoestische gitaar.
Kelis’ stem klonk nooit mooier en oprechter dan op dit nieuwe album. Want nog meer dan dat van Dave Sitek, is Food háár plaat. Haar hese timbre gaat mooi samen met de akoestische aankleding van de nummers. En zelfs in de tracks waarop muzikaal heel wat gebeurt en de blazers vrij spel krijgen, blijft haar stem heersen. “Give me what I want/ Give me what I need/ I’m begging you please/ I’m down on my knees”, zingt ze met een ongehoorde intensiteit in het aangezwollen “Friday Fish Fry”. Kelis stelt zich kwetsbaar op, ze verschuilt zich niet langer achter de Bitch You Love To Hate zoals ze zichzelf ooit omschreef op “Bossy”. Food draait rond het concept van eten, maar veel dieper gaat het om geborgenheid, om doen waar je zin in hebt als je je goed voelt.
Nadat Four Tet eerder dit jaar Neneh Cherry opnieuw lanceerde, brengt Dave Sitek ons nu Kelis terug in optima forma. Waarvoor hulde. Food is een festijn van goede smaak. Het album laat een bevrijde zangeres horen die haar beste en meest avontuurlijke plaat aflevert sinds debuut Kaleidoscope vijftien jaar geleden.
