School Is Cool :: ”Ik? Cynisch? Alleen maar als het leuke zinnen oplevert.”

In 2010 won School Is Cool de Rock Rally. 2011 zag de geboorte van debuut Entropology, 2012 was het jaar van de bevestiging. En toen draaide een wiel van de wagen. 2013 was dan ook een stil jaar voor de groep, en dat kon niet blijven duren. Vrijdag ligt eindelijk tweedeling Nature Fear in de winkel, en dat laat een gerijpte groep horen. Gelouterd zelfs, want er is in de tussenliggende jaren veel gebeurd.

School Is Cool is na Nele Paelinck zijn tweede visuele troef kwijt. Ook percussionist Andrew Van Ostade stapte kort na de opnames van Nature Fear uit de groep. Het nieuws is nog vers en veel wil frontman Johannes Genart er niet over kwijt; het is persoonlijk. En ze zullen het live wel oplossen, al is op dit moment, een paar weken voor de release van de plaat, nog niet helemaal duidelijk wie, hoe en wat dat zal moeten doen. Handen zitten in het haar, maar de opwinding over een nieuwe release is ook niet weg te stoppen. Gemengde gevoelens, dus. Net zoals toen de geliefde violiste/toetseniste vertrok in de zomer van 2012. Maar laten we het eerst en vooral eens over die plaat hebben, en dan vooral die titel, die niet meer of minder dan een Concept met grote C insinueert.

Genard: “Toch niet helemaal. Langs de ene kant wel — het was zelfs strakker dan dat van Entropology — maar van de andere kant bekeken was dit toch een veel minder conceptuele plaat. Ik ben vertrokken vanuit die titel, nog voor ik het merendeel van de songs had geschreven; het was een inspiratiebron voor teksten en arrangementen, maar ik nam dat niet al te rigide. Niet elke song moest zich aan dat groot verhaal conformeren, want het mocht vooral niet dwingend zijn. Het was louter een manier van werken om cohesie tussen de songs te verkrijgen.”

enola: En toch mag je een poging doen om uit te leggen waar Nature Fear nu precies om draait.
Genard: “Ik kan je twee uur bezig houden met de meest hoogdravende praat, maar ik heb geleerd dat het mij zelf verlamt als ik alles achteraf wil kunnen verklaren of verantwoorden. Ten tijde van Entropology heb ik me daar wel toe laten verleiden, en dat heeft me heel veel last bezorgd bij het schrijven van de nieuwe nummers omdat ik veel te hard begon na te denken. Ik weet nu dat het interessanter is om een boeiend thema in een nummer maar even te belichten, in plaats van het volledig uit te gaan spitten.”
“Maar om toch even een poging te doen: ‘Nature Fear’, zoals ik het aanvoel — de angst voor het ongrijpbare, de natuur die ons overstijgt, de ontembaarheid van het grote en kleine van het universum — is iets dat aan de basis van veel van de menselijke natuur ligt. Het is hetgeen dat bijvoorbeeld tot het ontstaan van religies heeft geleid. Kijk maar naar de polytheïstische verering van pakweg de god van de stormen. Veel van dat soort zaken zijn geconstrueerd rond het oncontroleerbare van de natuur; ofwel als een poging om rust te vinden in dat onkenbare, of net om er grip op te krijgen. (begint even onbedaarlijk te giechelen) Ik had me zo hard beloofd om daar veel mysterieuzer rond te doen maar het lukt dus niet. Dat soort mythologie en folklore boeit me enorm, en zul je heel hard zien terugkomen in mijn beeldtaal.”

enola: Ik vond het bij de eerste beluisteringen al een erg cerebrale plaat, maar het is nog erger dan ik dacht…
Genard: (lacht) “Het is echt niet zo erg. Die titel is er gewoon gekomen omdat ik voelde hoe in een paar vroege nummers die donkere angst er vaag in zat, en ook de muziek het contrast tussen digitale en heel organische klanken vatte. Iedereen bleek zich wel iets bij het begrip ‘Nature Fear’ te kunnen voorstellen, en daardoor is het ook blijven hangen. Cerebraal is het dus echt niet; ik kan je zo een hoop nummers aanwijzen die, zelfs al klinken ze wat duister, niets met dat antropologische en filosofische te maken hebben.”
“Ik heb ook heel hard geprobeerd om meer persoonlijke teksten te schrijven. Niet dat ze per se over mezelf gaan, maar wel over gevoelens, twijfels en gedachten van personen en niet zozeer over hooggestemde concepten. Ik wilde dat eigenlijk ook al doen op Entropology, maar hier is het beter gelukt. Al zijn er nog steeds nummers die eerder handelen over bepaalde filosofische ideeën of thema’s, zoals “Black Dog Panting”, dat het Engelse folkloristische idee van een zwarte hond die iedereen achtervolgt als boodschapper van slecht nieuws paart aan het feit dat zo’n beest ook als beeld voor depressie dient. Maar dat hele stukje “Underneath a flimsy pavement we buried, smiling, a raging bog / We were cocky, young and callous, I guess we had nothing else to do / And all the while it lay in waiting and took on the form of a charcoal dog” is nu juist niet persoonlijk bedoeld. Het vat net het concept van ‘Nature Fear’ samen; wat Tom Waits ooit geniaal zong “you can drive out nature with a pitchfork, but it always comes roaring back again”.”
enola: Beken ook maar: aan je Engels te zien ben je een Game Of Thrones fan.
Genard: (schaterlach) “Ik heb de hele reeks in elk geval gelezen, en zeker in “Envelop Me” zitten een paar erg duidelijke referenties. Ik zat ongeveer halverwege boek drie toen ik dat nummer schreef. Nu, het idee van ‘Nature Fear’ is ook heel erg aanwezig in Game Of Thrones, met hun ‘white walkers’ en ‘others’. Dat kon ik er ook heel erg aan smaken; hoe dat idee er in verweven zit.”

enola: Nature Fear flirt bij momenten met het cynisme. Je hebt een soms wel erg zwarte kijk op de mensheid.
Genard: “Dat was ook al zo op Entropology, maar nu zijn de arrangementen dichter bij die teksten komen te liggen, terwijl we vroeger de indruk gaven een meer optimistisch beeld van de mensheid te hebben dan het geval was. (lacht) Nu, als je teksten schrijft moet je nu eenmaal iets gevatter zijn, en dan kom ik al eens in een soort van gemoedstoestand die ietwat cynischer is omdat dat nu eenmaal leukere zinnen oplevert. Ernstig: ik ben niet wanhopig of bitter, maar je moet alleen het nieuws volgen of zelfs maar gewoon vijfentwintig jaar leven om te weten dat de mensheid niet de best mogelijke mensen zijn. Ik vind het dan interessanter om het daarover te hebben dan (zingt) ” happy tudududutut”. Maar dat wil niet zeggen dat ik cynisch ben. Er is een tussenvorm mogelijk. En dat is geen onverschilligheid; eerder acceptatie.”

enola: Muzikaal is Nature Fear nog afstandelijker dan Entropology al was, niet? Het is alweer een stap ver van het omhelzende van “New Kids In Town” waarmee jullie de Rock Rally wonnen.
Genard: “Die evolutie zit er al even in, hé. “Entropology”, het nummer, en “Warpaint” hadden ook op deze plaat kunnen passen, net als “On The Beach Of Hanalei” dat al het soort tribal klanken had waar we nu nog meer mee spelen. Dat soort zanglijnen en instrumentatie heeft dus altijd in ons gezeten, denk ik, maar nu is het gewoon beter gelukt om dat over te brengen. Eigenlijk hebben we het nu gewoon nog wat meer uitgediept. Maar daarnaast staan er op Nature Fear ook een paar nummers die opnieuw meer indierock zijn. Neem nu “Golden Gray” of “The Soothing Sound Of Breaking Bones”; dat zijn bijna rechtdoorzee punknummers. Enfin, rock gewoon.”
enola: “Black Dog Panting” is dan weer het andere spectrum: bijna volledig elektronisch. Een buitenbeentje, maar toch moest dat absoluut het eerste teken van leven zijn dat jullie van Nature Fear lieten horen?
Dillen: “Het is een nummer dat muzikaal niet representatief is voor de plaat, maar wel goed de sfeer vat. Het legt het idee van dat ‘Nature Fear’ het beste uit. Het is ook de favoriete track van bijna alle groepsleden, dus we wilden er echt iets mee doen. Het was te goed om enkel op de plaat te laten staan.”
Genard: “We wisten dat het geen single kon zijn, maar toch moest het uitgelicht worden. Nu, ik vind dat andere nummers toch ook ietwat in dezelfde lijn liggen. “Envelop Me”, “Tusks” zeker ook, “Hollow Hill”, … allemaal drijven ze op duistere synths en tribale drums. We hebben ook veel effecten op de stem gezet, iets wat ik bij de opnames van Entropology niet mocht doen van Reinhard (Van Bergen producer). “De mensen moeten je stem nog leren kennen”, vond hij, terwijl ik graag met andere teksturen wilde spelen. Deze keer heb ik mezelf daarin niet laten afremmen, en hebben we bijvoorbeeld gewerkt met zo’n typisch korte jaren zeventigdelay à la Peter Gabriel.”
Dillen: “Sowieso hebben we deze plaat bewust veel minder hoogdravend en nerdy, minder barok gemaakt dan Entropology. We hebben de angst niet meer om iets leeg te laten, waar we vroeger al eens een extra strijkersarrangement gebruikten als het te kaal was. Elke seconde wilden we opvullen. Nu hebben we maar elf songs, al zijn die wel een stuk langer, zodat de plaat ongeveer even lang duurt.”

enola: Tijd voor de zure appel: jullie zijn de afgelopen jaren een nieuwe groep moeten worden. Hoe moeilijk was dat?
Genard: “Natuurlijk was het niet leuk dat Nele vertrok; dat was een enorme leegte om te vullen. Maar nieuwe mensen betekenen nieuwe creatieve impulsen en meningen, nieuwe persoonlijkheden, wat stimulerend is. En zo’n nieuwe situatie zorgt er ook voor dat iedereen een beetje beleefder wordt. (grijnsje) Ik vond dat erg tof.”
Dillen: ” We hadden het vertrek van Nele wel zien aankomen. Ze was al een paar jaar aan het proberen om met Bruno hier te settelen, en we wisten heel goed dat als hij hier niet kon blijven, ze ooit zou moeten kiezen om met hem naar zijn Argentinië te trekken. Begin van de zomer van 2012 heeft ze ons in het busje uiteindelijk haar besluit meegedeeld. Geen gemakkelijk moment, want ondertussen was ze al één van de bekende gezichten van School Is Cool geworden, die ook op het podium erg belangrijk was. We hebben toen heel lang moeten zoeken, maar de beslissing om haar door twee mensen te vervangen is wel snel gemaakt. Dat heeft ook voor een heel andere dynamiek gezorgd op het podium.”
“We hebben met opzet niet gezocht naar iemand die de persoonlijkheid van Nele weerspiegelde. Dat bracht ook onverwachte voordelen met zich mee. Het was een goed moment om alles eens nieuw te zien. We kregen vaak de kritiek dat we te vrolijk op het podium stonden, en vaak werden we er zelfs van verdacht dat dat ironisch was. Nooit begrepen. Wij gingen er altijd volledig voor, zonder dat daar ook maar iets van om te lachen was. Maar waarom zou een publiek enthousiast zijn als je op het podium zelf al niet alles geeft? Dat was onze enige drijfveer om zo enthousiast te zijn. Met Justine en Hanne is het anders geworden qua energie; veel dynamischer en minder die vrolijke aanval van vroeger. Het heeft meer diepgang.”

enola: Hoe was het eigenlijk om als newbies in een al goed gerodeerde groep te stappen, waar jullie misschien zelf al fan van waren, Justine en Hanne?
(collectieve hilariteit)
Torfs: “Het was misschien goed dat we net geen fan waren. (lachje) Ik kende de singles wel van de radio, maar het was een pluspunt dat ik niet meer van hen wist. Uiteindelijk is het ook gewoon een job, gezien de tijd die het in beslag neemt naast mijn studies. Ik vond het wel superspannend toen ik de cd ging kopen om eindelijk eens goed te beluisteren; wie weet vond ik het echt niet goed! Al een geluk dat ik oprecht aangenaam verrast was.”
Bourgeus: “Zowel Hanne als ik zijn nogal per toeval bij de band zijn beland. We hebben ons niet eens zelf aangemeld, maar in mijn geval hebben een paar vrienden op een zatte avond via mijn Facebookaccount een berichtje naar Johannes gestuurd dat ik ‘hééééél graag bij School Is Cool wilde spelen en hééél goed viool kon spelen en keeeimooi kon zingen’.”
Genard: “Waarop ik gortdroog heb gereageerd dat we écht op zoek waren naar nieuwe muzikanten, dus dat als het geen grap was ik haar groepje Bear Run wel goed vond klinken en verder wilde praten. Ze zou er eens over nadenken, kreeg ik als reactie.”
Justine Bourgeus (Viool): “Kortom; achteraf gezien ben ik mijn vrienden best nog dankbaar.” (lachje)

enola: En nu mogen jullie weer op zoek naar vervanging voor een behoorlijk uniek groepslid.
Dillen: “Absoluut. ‘t Wordt een grote opdracht, maar we zullen dat opnieuw op dezelfde manier proberen op te vangen als de vorige keren: we gaan niet op zoek naar een kloon van Andrew die dezelfde plaats op het podium zal innemen of waar we het zelfde van verwachten. De dynamiek zal dus sowieso weer veranderen. Het zal wel weer interessant worden op het podium, maar het wordt niet gemakkelijk.”

enola: En dus nog meer focus op jou, Johannes?
Genard: (ongemakkelijk lachje) “Ik hoop van niet.”
Torfs: “We zullen meer als collectief overkomen denk ik. We hebben ook gekozen voor een nog meer theatrale uitstraling qua kostuums, decor en projecties. Het zal één geheel zijn. Het idee van een frontman met sessiemuzikanten zal het zeker niet uitstralen, meer dat van een theatergroep. Uiteindelijk zingen we ook allemaal mee. Het is niet alsof wij een lijstje data krijgen waarop we op de optredens worden verwacht, en verder moeten zwijgen. We kunnen altijd onze mening uiten en daar wordt rekening mee gehouden.”
Dillen: “Artwork, video’s,.. dat wordt altijd met de hele groep samen beslist, waarbij Johannes als regisseur de ultieme beslissing wel neemt.”
Genard: “Euh, ja. ja. Bizar om zo in een interview de interne structuur van de groep te bespreken. Maar goed, ik heb School Is Cool opgericht en schrijf alle nummers, dus ik bepaal wel de richting waarin we gaan, maar er is geen hiërarchie die zegt wie naar wie moet luisteren. Dat is net zo onhoudbaar als een complete democratie, want dan krijg je ook ego clashes. En neen, het is ook geen dictatuur. Ik had zo gezworen dit nooit nog te zeggen, verdorie. Ik heb dat ooit één keer grappend laten vallen in een interview, en nu komt dat altijd terug, maar: School Is Cool ís geen dictatuur.”
enola: Dat zei Yanukovitsj ook, Johannes!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 × een =