Chrysta Bell :: “Als mijn plaat een film was, kreeg hij een NC-17-rating”

De roodharige vamp Chrysta Bell mag zich een van de lucky few noemen die doorgedrongen zijn tot het inner sanctum van het iconische Lynchiaanse universum. Samen met de meester van het quasi onkraakbare cinematografische mysterie nam ze This Train op, een album dat verplichte kost is voor elke verloren ziel die kersensteeltjes knoopt in rode kamers. In tegenstelling tot haar mentor is Chrysta minder vies van een dissectie van haar hersenkronkels, tot grote enola-vreugde.

enola: Hoe kwamen jij en David destijds met elkaar in contact?

Bell: “We leerden elkaar kennen via een Hollywoodagent; hij had me ontmoet en mijn stem gehoord, waardoor hij een sterk voorgevoel had dat David en ik het muzikaal goed met elkaar zouden vinden. Hij slaagde erin een kennismaking te regelen en had gelijk: op de dag dat we elkaar voor het eerst zagen, schreven David en ik samen al meteen een nummer.”

enola: Op This Train wordt hij als producer vermeld, maar jullie lijken een innigere samenwerking te zijn aangegaan dan de reguliere zangeres/producer-relatie. Kan je wat meer inzicht geven in deze tandem?

Bell: “Het maken van This Train was een langetermijnengagement, gebaseerd op een diep verlangen om muziek te maken zonder een vooraf bepaald doel waar de creatie heen zou leiden. De meeste producers en artiesten beginnen met een vaste intentie: het maken van een plaat. Het duurde vele jaren voor David en ik zeker waren dat we genoeg materiaal zouden hebben daarvoor. We waren hoopvol, maar genoten van het proces. De voldoening om samen mooie muziek te maken volstond voor ons om het doorheen de jaren te blijven doen, ook al zat de kans erin dat de opnames nooit het daglicht zouden zien. Ik denk dat het altijd wel in ons achterhoofd speelde dat een album uitbrengen geweldig zou zijn, maar het was eigenlijk pas toen ik alle hoop daarop had laten varen, dat het effectief gebeurde. En nu, zoveel jaren later, is het eindelijk officieel zover. Deze plaat heeft een ongewoon verhaal en deed een ongewone intrede in deze wereld. Dat vind ik eigenlijk best passend.”

enola: Vanwaar al die vertraging?

Bell: “Er waren vele redenen. Na het initiële enthousiasme over onze kennismaking zag David waar deze samenwerking heen kon leiden, maar moest ik noodgedwongen even gas terugnemen aangezien ik al een platencontract bij een groot label afgesloten had. We begonnen pas opnieuw te werken toen dat afgelopen was. David en ik hadden andere projecten op ons levenspad doorheen het maken van This Train en voor het leeuwendeel van het opnameproces leefde ik in Texas en hij in Californië. We vonden stukjes en brokjes tijd waarin we allebei beschikbaar waren voor enkele sessies en dan ging ik naar zijn studio in de Hollywood Hills. We werkten toen een paar dagen aan een stuk maar geraakten daar nadien soms een jaar lang niet meer, misschien langer zelfs. In andere fases zagen we elkaar frequenter. Het project leek gewoon zijn eigen tijdslijn te hebben en mocht zeker niet opgejaagd worden. Op een grootser, esoterisch vlak denk ik dat het voor mij nodig was om eerst wat levenservaring op te doen voor ik deze muziek juist kon voorbrengen. Toen we aan het project begonnen, was ik nog maar pas afgestudeerd. Deze nummers gaan bij momenten behoorlijk diep; om ze fatsoenlijk op een podium te brengen helpt het als je een vollere, bredere emotionele belevingswereld hebt om inspiratie uit te putten.”

enola: David Lynch is voor de pers altijd een enigma geweest. Voel je je soms door journalisten misbruikt als zijn spreekbuis?

Bell: “Absoluut niet. Het is veel makkelijker om over iemand te spreken die je apprecieert en respecteert dan over jezelf. Ik vind het heel aangenaam om het over hem te hebben omdat hij me zo na aan het hart ligt en ik geloof dat de dingen die hij doet de nieuwsgierigheid en interesse waard zijn. Als ik met mezelf zou praten, zou het zeker ook hoog op de agenda staan.”

Spannende jurken en torenhoge hielen

enola: Er is een sterke visuele component aanwezig in het materiaal, die zich al duidelijk kenbaar maakte in de clips. Hoe vertaal je deze naar een podium?

Bell: “Alles waar ik schrik voor had, heb ik geprobeerd: een sluier over mijn gezicht dragen, (te) lang op een plaats blijven staan, oogcontact zoeken met een toeschouwer en dat vasthouden zolang die me dat toelaat, mezelf volledig in trance laten brengen door de songs en eender welk gevoel dat daarmee gepaard gaat … Zolang ik dat kan doen met overtuiging, in een spannende jurk en op torenhoge hielen, zou het goed moeten zijn.”

enola: Europa leert de plaat nu pas kennen, enkele jaren na de officiële release. Hoe is het materiaal doorheen deze periode geëvolueerd door het touren?

Bell: “Behalve “Bird Of Flames” heb ik elke track van de plaat gespeeld en ze hebben allemaal een markante evolutie doorgemaakt. Mijn band en ikzelf blijven onafgebroken evolueren als mensen en muzikanten en dat sijpelt altijd door in de muziek. Het houdt het fris en authentiek voor ons allemaal.”

enola: Als je terug in de tijd zou kunnen reizen en een song opnemen voor een van Davids films, voor welke zou je opteren?

Bell: “Ik ben ervan overtuigd dat David altijd onberispelijke keuzes gemaakt heeft voor zijn soundtracks en daarom zou ik geen enkele song willen omwisselen. Als we echter over een droomscenario spreken … dan denk ik dat “You’re My Thrill” in de stijl van Julie London fenomenaal zou passen in een Lynch-film uit een parallel universum.”

enola: Zoals je al zei heeft muziek altijd een grote rol gespeeld in zijn films. In hoeverre had cinema een directe invloed op jullie album?

Bell: “David is een veelzijdige artiest met een toegewijde visie en een herkenbare esthetiek. Ik denk dat deze integriteit al zijn vormen van output beïnvloedt: film, muziek, schilderkunst, meubelontwerp … Ik denk dat ze ook allemaal op elkaar inspelen zolang ze ronddraaien in zijn grote, vruchtbare brein.”

enola: Als je This Train zou verfilmen, welke beelden rollen er voor jouw ogen?

Bell: “Het zou een suspensfilm zijn, met veel breedhoekbeelden en weinig personages. Hij zou beschouwend melancholisch beginnen, maar een happy ending hebben. En natuurlijk zou hij een NC-17 rating krijgen.”

enola: Naast cinematografische invloeden hoor ik ook een aantal intrigerende muzikale referenties, gaande van rokerige retrojazz tot gospel. Welke artiesten zijn referentiepunten voor jou?

Bell: “Mijn persoonlijke stijl kent een brede waaier aan invloeden: Nina Simone, Mahalia Jackson, David Bowie, Alison Goldfrapp, Siouxie Sioux, Eartha Kit, Julie London … om er maar een paar te noemen die mij te binnen schieten.”

Wijn, whisky en een haardvuur

enola: Doorheen de hele plaat speelt verlangen een overkoepelende rol, maar ik kan nooit echt duiden of dit van sensuele, melancholische of bittere aard is. Heeft het gevoel voor jou een positieve of een negatieve connotatie?

Bell: “Verlangen is zo’n rijk gevoel. Als je iets graag genoeg ziet om ernaar te hunkeren, dan moet je een voortreffelijke ervaring gehad hebben om het gemis eraan zo diep te voelen. Ik probeer echter alles in mijn leven naar het positieve om te buigen omdat ik een sterke aanhanger ben van het credo dat eender welke emotie die je op een bepaald moment voelt de dominante gevoelens van de toekomst dicteert. We zijn uiteindelijk allemaal proactieve medescheppers van ons lot. Ik ga echt helemaal op in momenten van verlies en wanhopig verlangen alvorens weer door te gaan. Hoewel ze monsterlijk brutaal kunnen zijn, is het ook immens mooi om zozeer in vervoering te raken door het ‘willen’.”

enola: De emotionele resonantie van het album is sterk afhankelijk van de context waarin je het beluistert. Wat zijn volgens jou de ideale omstandigheden om de rijkste ervaring op te doen?

Bell: “Het beste moment is in het holst van de nacht. Wat mij betreft mogen daar zeker kaarsen of een haardvuur bij. En ik denk dat wijn of whisky de ideale compagnon is.”

enola: Blijven de toekomst van Chrysta Bell en van David Lynch hierna met elkaar verbonden? Plannen jullie om verder samen muziek te maken of elk jullie eigen weg te gaan?

Bell: “David en ik zullen normaal gezien onze verdere levens lang samen blijven creëren. Sinds This Train hebben we al vier nieuwe songs geschreven, waarvan er nu al twee digitaal beschikbaar zijn. Wie weet levert dat binnen een tiental jaar nog een plaat op.”

Chrysta Bell speelt op vrijdag 14 maart in de balzaal van de Gentse Vooruit. Tijd om de heupfles met de betere Schotse te vullen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zeventien + negen =