In 2009 bracht Neil Young een mammoet-boxset uit (Archives, Vol. 1) die de periode ‘63 tot ’72 besloeg. Dat was een natte droom die voor vele fans eindelijk uitkwam: van liveopnames tot studiosessies, zo goed als al het denkbare dat de man toen opgenomen had, stond erop. Nu heeft oom Neil nog een livealbum uit diezelfde periode opgediept, opgenomen in de Cellar Door in Washington eind november 1970.
Flashback naar eind 1970: After The Goldrush, Neil Youngs derde soloalbum, was nog maar enkele maanden geleden uitgekomen en het grote commerciële succes van Harvest zou pas twee jaar later komen. Neil Young begeleidt zichzelf op piano of gitaar en het resultaat is een album vol kwetsbaarheid, dat van begin (“Tell Me Why”) tot einde (“Flying On The Ground Is Wrong”) met klassiekers (in spe) is gevuld.
Net zoals bij die andere, sobere Archives release Live At Massey Hall, komt door de sobere opstelling ook hier de nadruk op de teksten te liggen en op de sluimerende eenzaamheid die door de songs waart. “Old Man” gaat plots niet zomaar over een oude man ergens in het Diepe Zuiden, maar blijkt hier een messcherpe ontleding van verlies en eenzaamheid, net zoals “Bad Fog Of Loneliness”, een pas in Archives, Vol. 1 opgedoken nummer.
Niet dat elke liveopname van Neil Young per se moet uitgegeven worden, maar het is interessant omdat Neil Young hier achteloos voor een piepklein publiek nummers uit zijn mouw schudt die jaren later pareltjes werden op klassieke platen. “See The Sky About To Rain” (later sleuteltrack voor On The Beach) of “Old Man” uit Harvest klinken in al hun emotionele, brute eerlijkheid ontzettend goed.
Dan zijn er ook nog de charmante details, zoals Neil die halverwege een lillende, kwetsbare uitvoering van “After The Gold Rush” even over de toetsen struikelt of de droge grappen en grollen over drugs en dope aan het begin van “Flying On The Ground Is Wrong”. Bovendien breekt “Birds” ons hart, elke keer we dat verrekte nummer horen en hier, omringd door “Old Man” en “Don’t Let It Bring You Down”, lijkt het alleen nog maar aan kracht te hebben gewonnen.
Essentieel is het niet, maar deze tot op het bot gaande uitvoeringen van wat nagenoeg van begin tot einde klassieke Neil Young songs geworden zijn, kunnen we van harte aan de fans aanbevelen. Dat gezegd zijnde: we kijken eigenlijk reikhalzend uit naar een volwaardige Archives deel 2 en we hebben ook nog steeds geen volwaardige cd re-issue van Time Fades Away gezien. Ome Neil, waar wacht je op?
