Angel Haze :: Dirty Gold

2013 zou het jaar van Angel Haze worden. De jonge Raykeea Wilson ging de hiphopscene met flink wat oestrogeen injecteren. Maar op een vete met Azealia Banks na bleef het akelig stil rond de Amerikaanse rapster. Haar debuut werd maandenlang tegengehouden door de platenfima, tot Haze enkele weken geleden besloot om Dirty Gold zelf op het net te zwieren.

Dirty Gold moet al het goede bevestigen dat destijds over de mixtape Reservation en de ep Classick (beiden 2012) geschreven werd. Vrouwelijke MC’s zijn sowieso al dun gezaaid en Wilson liet zich opmerken door haar vurige rapstijl, de gedurfde thema’s die ze aansneed en haar inventieve samplekeuze. De BBC plaatste Angel Haze prompt op nummer drie in hun Sound of 2013 — na Haim en AlunaGeorge — en ook enola nam de jongedame op in hun tips voor 2013. “Ze rapt met een verbetenheid die we sinds Lauryn Hill niet meer hoorden,” schreven we een dik jaar geleden. Maar net toen iedereen verwachtte dat ze ging doorbreken, kwam er niets meer. Dirty Gold lag op de schappen maar werd niet uitgebracht en ook een Europese tournee die Angel Haze tot in Brussel zou brengen werd afgelast. Enkele dagen voor Kerstmis was Wilson het wachten beu en lekte ze het album, zodat de platenfirma wel verplicht was om de officiële release, voorzien voor maart 2014, een paar maanden te vervroegen.

Jammer genoeg heeft de berg een muis gebaard. Bij de eerste tonen van opener “Sing About Me” vraag je je af of dit wel Angel Haze is: je hoort een gezongen, grotesk poprefrein, goedkope botsautosynthesizers en wat standaard claps eronder. Er volgt helaas nog een hele hoop dergelijke potsierlijke refreinen. En laat er nu niets zijn dat de geloofwaardigheid van een hiphopsong meer ondermijnt dan een mallotig gezongen refrein. Dat is de reden waarom we ook Wilsons stadsgenoot Eminem finaal hebben opgegeven. Een nummer als “Angels & Airwaves” doet ons trouwens denken aan Marshall Mathers’ “Airplanes”. Met dat soort draken zit Dirty Gold volgepropt. “This is stadium music, 50,000 at a time,” zou Pharrell Williams zeggen.

Ook tekstueel is het allemaal wat oppervlakkiger geworden. Zo doet het koortje dat theatraal “Don’t give up” zingt in “A Tribe Called Red” erg aan Rihanna denken. “Bring me your love/ I need your love” klinkt het aansluitend in “Deep Sea River”. Het verschil met Hazes versie van “Cleaning Out My Closet” op de ep Classick is onvoorstelbaar. We voelen nog steeds die ijskoude rilling over onze ruggengraat lopen bij het beluisteren van de vertelling hoe Haze op haar zevende verkracht werd. Helemaal pijnlijk is de beslissing van de platenfirma om “New York” (uit Reservation) hier buiten Angel Hazes wil op te nemen als bonustrack. Dat nummer belichaamt alles waar de Amerikaanse voor stond en wat dit Dirty Gold mist: lef, inventiviteit en diepgang.

Is ons oordeel te hard? We mogen — wat zeggen we, we moeten — hard zijn voor dit album. Angel Haze is ontegensprekelijk een van de beste vrouwelijke rapsters van het moment. Haar flow en timing zijn bijzonder indrukwekkend. Laat het kind improviseren over de moeilijke beats van Yeezus en ze rapt de halve scene naar huis, inclusief Kanye . Dat hoor je op Dirty Gold als ze op dreef geraakt, zoals op titeltrack of in “April’s Fool” en “Black Dahlia”. Maar volhouden lukt niet. Steeds opnieuw duikt er een lullig refreintje, een flauwe hook of een ophitsende synthesizer op die alle geloofwaardigheid wegneemt.

Zo blijven we boos en ontgoocheld achter. Met haar talent had Angel Haze een uniek album kunnen afleveren. Dirty Gold begeeft zich daarentegen in de grijze zone tussen pop, r&b en hiphop in, waar ook Rihanna, Nicki Minaj, Ke$ha en Azealia Banks zorgeloos resideren. We begrijpen waarom de platenfirma dit Dirty Gold liever niet uitbracht.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twaalf − 7 =