Gang Colours :: Invisible In Your City

Op Invisible In Your City is de sound van Gang Colours aka Will Ozanne volumineuzer. De rafelige elektronica met flarden piano van debuut The Keychain Collection is nu omsingeld door een rist organische instrumenten en opzichtigere vocals. Het is een bont geheel dat mooi, maar bij momenten wat overdadig of flets, is.

Na The Keychain Collection had Gang Colours, een producer uit Southampton met opvallende haarsnit – donkerbruine lange lokken – zin in iets anders. Uiteenlopende dingen proberen, dat wilde hij in zijn carrière doen. Zijn vertrouwde omgeving volledig achter zich laten deed hij evenwel niet. Invisible In Your City bezit de kenmerkende elementen van zijn voorganger: piano, gekartelde beats, wazige vocals en field recordings. Een klankenpalet dat wat aanleunt bij dat van James Blake. Toch is zijn tweede langspeler opmerkelijk anders. Zijn stem treedt meer op de voorgrond en het instrumentarium is omvangrijker.

Van een behoorlijk knokige naar een vlezige plaat dus, gelukkig niet vaak verstikkend. Ozanne speelt de wirwar van materiaal veelal goed uit. Op “River For Dinner” dempt een Spaanse gitaar de chaos van zacht ruisende en scherpe synthklanken. Een ravissante saxofoon gaat hand in hand met het ingehouden gewoel op “Home”. Een catchy repetitief pianoriedeltje is de rode draad in het doolhof van “Up The Downs”. Op “Led By Example” omzwachtelt een dwarrelende piano het tumult van bezwerende percussie en vage geluiden. Tintelende toetsen en ingetogen gezang versmelten naadloos met een schuivende bas op “Freshwater Fantasy”. En ook “Why Didn’t You Call?”, een duet met soulartieste Lulu James, is aardig uitgebalanceerd. Het lied markeert eveneens de beeldende, rake schrijfstijl van Ozanne. Het vangt aan met piano, gejaagde drumbeats en Ozanne, die de luisteraar overtuigend meesleept. Hij vertelt dat hij ooit zijn nummer gaf aan een meisje met wie hij een plezierige tijd beleefd had, maar dat ze hem uiteindelijk nooit gebeld heeft. Na een kort omzichtig intermezzo geeft de zoetgevooisde Lulu James als dat meisje haar versie van de feiten. Tegelijkertijd duikt een gospelkoor op en doemen de drumbeats weer op. Een leuk uitgewerkt verhaal, een stemmenpracht en een aangename afwisseling van rust en uitbundigheid. Of hoe weelde sappig kan zijn.

Niettemin is Invisible In Your City soms te druk. Op de titeltrack is er iets te weinig ademruimte. Een resem vocals, fonkelende deuntjes, ruis en industriële beats: het is een aandoenlijke wildernis, die weliswaar iets te dichtbegroeid is. Ook op “The Rhythm The Rebel” overlappen regelmatig te veel laagjes. “Communal Quo” en de afsluiter, een cover van David Bowies “Always Crashing In The Same Car”, zijn dan weer ietwat vaal. Ozannes lijzige, maar gevoelsgeladen gezang en breekbaar pianospel: het is een combinatie die werkt. Maar na een tijdje verbleekt de magie wat en verlangen we naar overdonderende weerhaakjes. En die zijn er niet echt. Zo is de klarinet in “Communal Quo” fraai, maar weegt ze te licht om de track richting memorabel te katapulteren.

Doseren is een kunst. De grens tussen te veel en te weinig is meestal akelig dun. En dat valt helaas op Invisible In Your City op. De muziek bevindt zich bij vlagen aan de ene of de andere kant. Subliem is de intieme, innemende sfeer die ze ademt. Ze is rijkgeschakeerd en toch erg knus.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

15 − drie =