Temple of Baal :: Verses of Fire

Weinig genres kennen zo veel verschillende uithoeken als de metalwereld. De Franse blackmetalscene is een van die gezellig obscure uithoeken, met Temple of Baal als een prominente vertegenwoordiger.

Opvallend hoeveel goede Franse blackmetalbands er rondwaren. Grote namen binnen het genre als Blut Aus Nord en het even machtige als mysterieuze Deathspell Omega hebben Franse identiteitskaarten in hun zwarte leren jassen zitten. Andere zuiderburen als Celeste, Aluk Todolo en Alcest zoeken de grenzen van black metal op met experimentele uitstapjes naar andere genres. Tussen al dat brute geweld is Temple of Baal doorheen de jaren erin geslaagd een mooie plaats te bemachtigen.

Verses of Fire is de vierde full length van de Parijzenaars. De kans is evenwel groot dat Temple of Baal een ander Parijs kent dat wat de toeristen te zien krijgen, want in hun muziek is bitter weinig gezellige romantiek te bespeuren. Het viertal (met de leutige schuilnamen Amduscias, Arkdaemon, Skvm en Saroth) maakt hondsbrutale black metal met deathmetal invloeden. Opener “το αστέρι 418” maakt vanaf de eerste seconde duidelijk waar de heren voor staan; een grote stortvloed aan blast-beats, scheurende riffs en grommende vocalen.

Temple of Baal kiest voor een ambitieuze aanpak. Tien nummers lang, die samen vlotjes naar het uur gaan, zoekt de band grootse songstructuren en melodieën op. Er is bovendien veel aandacht besteed aan de riffs. Ondanks het extreme karakter van de muziek is het gitaarwerk steeds melodieus en knap gearrangeerd. Voor enkele riffs op Verses of Fire zou dan ook zelfs de droogste criticus met plezier zijn luchtgitaar van onder het stof vissen. Een van de vele voorbeelden: de ratelende kettingzaag halverwege “Gates of Death”, dat aan een razendsnel tempo tegen de trommelvliezen beukt. Of het monster dat op het verschroeiende “Lord of the Raging Seas” uit de snaren wordt geperst, een persoonlijke favoriet.

Waar het gitaargeweld op Verses of Fire redelijk indrukwekkend is, is het drumwerk dat niet altijd. Er wordt dan wel trots geclaimd dat er ‘natuurlijke’ drums werden gebruikt bij de opnames, toch mist het drumgeluid karakter en agressie. De onmenselijk snelle aanvallen van de basdrum klinken vaak als mechanisch gerammel, en ook de blast-beats mankeren expressie. Gelukkig is er veel variatie in het tempo, anders zou een mens zot worden van het aanhoudende geratel. “Bloodangel” –thans geen slecht nummer op papier– wordt door het vervelende drumgeluid vakkundig om zeep geholpen. Ook de zang, Amduscias is naam van de verantwoordelijke brombeer, mist broodnodige variatie om interessant te blijven. De hoge schreeuwen tijdens onder andere “The 10th Aethyr “ en “The Golden Wings of Azazel” zijn telkens wel leuke toevoegingen.

Hét sterke punt van Verses of Fire is dat het weinig tijd gunt om stil te staan bij de mindere kanten van de muziek. De plaat verliest nooit tempo en blijft meer dan onderhoudend. Vervelen doet ze nooit, hoewel een speelduur van een uur toch hoger is dan onze gemiddelde aandachtspan zou toelaten. Veel verder dan appreciatie binnen de obscure niche die black metal heet, zal Verses of Fire wel niet reiken, daarvoor is het geluid van Temple of Baal simpelweg niet baanbrekend genoeg. Maar wie op zoek is naar een zeer vermakelijke pot black metal met straf gitaarwerk en dito songs: Temple of Baal is meer dan het overwegen waard.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × drie =