Met het einde van All Tomorrow’s Parties in zicht zal er stilaan ook wel een einde komen aan de reeks spraakmakende reünies die onder impuls van dat festival het levenslicht zagen. Ook Polvo pikte in 2008, op vraag van Explosions In The Sky, de draad weer op. Een jaar later volgde er zelfs een nieuwe plaat.
In Prism stelde niet teleur maar moest het onvermijdelijk afleggen tegen Today’s Active Lifestyles en Exploded Drawings, de twee mijlpalen waarmee Polvo zich tot koning van de mathrock kroonde. Hoe hard de gitaaracrobaten ook hun best hadden gedaan, veel deining heeft dat allemaal niet veroorzaakt. De vraag of een genre als mathrock überhaupt nog relevant is kan dan ook met een kort maar krachtig “neen” beantwoord worden.
Gelukkig trekken Ash Bowie en de zijnen zich daar niks van aan en gaan ze gewoon lekker door. Op Siberia klinken ze bijgevolg behoorlijk ontspannen. Elke song bevat nog steeds genoeg ideeën om een volledige plaat mee te vullen maar het tegendraadse gaat hand in hand met gefocust songschrijven waarbij de klassieke structuren niet worden gemeden. Het met een stevige riff gewapende “Total Immersion” begint lekker gebald en ontaardt enkel naar het einde toe in kronkelige gekte. En wat te denken van de radiogladde synths die “Light, Raking” opleuken? Het is even slikken, maar Polvo blijft zijn unieke zelf ongeacht de onverwachte invloeden die er opduiken, gaande van classic rock à la Tom Petty over Dinosaur Jr.-achtige riffs, tot Afrikaanse ritmes en melodielijnen (“Changed”) en progrock.
”Old Maps” is de vreemde eend in de bijt. De oosterse invloeden waren op Exploded Drawings ook al wel aanwezig maar worden hier wel heel prominent aangehaald in een overwegend akoestisch en zonnig popdeuntje. Ook het saaie “Some Songs” overtuigt wat minder want Middle of the Road en Polvo, dat gaat nu eenmaal niet samen. Maar als het raak is, dan is het raak en het epische “The Water Wheel” behoort tot het beste wat ze ooit uitbrachten. Het nummer ontspoort halverwege in heerlijk psychedelisch gejam om dan weer met een welgemikte break in te pikken op de aanstekelijke groove.
De bebrilde collegerockers met houthakkershemd van weleer doen op Siberia wat minder moeite om hun liedjes te verbergen achter kunstzinnig gitaargekronkel waardoor de verwantschap met tijdsgenoten als Sebadoh en Dinosaur Jr. af en toe wat meer opvalt. Het werpt ook een heel ander licht op hun vroegere werk dat eigenlijk een hele reeks prachtsongs bevat die ook in een wat conventionelere vorm overeind zouden blijven.
