Corrections House :: Last City Zero

Pikzwart. Zo ziet de hoes van Last City Zero er op het eerste gezicht uit. Ongeïnspireerd, leeg, behalve dat opzichtige, complexe, kale zilveren logo. Maar kijk dan eens wat dichterbij en zie de man met het gasmasker naar je toe rennen. De dreiging is even reëel als onverwacht, zowel verstikkend als confronterend.

Corrections House doemde enkele maanden geleden uit een zwart gat op in de rangen van Tribes Of Neurot. En een platenlabel dat zowel Neurosis (het is dan ook hun label) als onze eigen vaste sloopfabriek Amenra huisvest, dat volgen we natuurlijk als een ekster in een zilversmederij. Enig licht opzoekwerk leert ons dat we niet bepaald van een bandje nieuwkomers kunnen spreken. Integendeel: een bezetting met niemand minder dan Scott Kelley (Neurosis), Bruce Lamont (Yakuza), Sanford Parker (Minsk) en vooral Mike IX Williams (Eyehategod) maakt van Corrections House zowaar een *hoest, kuch, reutel* supergroep.

Begrijp ook onze verwarring: een multi-instrumentalist, een saxofoonspeler, een van de meest toonaangevende sludgegitaristen van zijn generatie, en… Mike Williams. Een vreemder combinatie konden we ons nauwelijks voorstellen. We konden ons dan ook niet meteen een idee vormen van wat we zouden te horen krijgen eens het schijfje in de cd-speler was verdwenen. Industrial dus! Als aangename verrassing kan dat heus tellen.

En we krijgen gelukkig genoeg niet zomaar kling klang pottengerammel met gitaar, want Corrections House méént het heel serieus. Zo opent begintrack “Serve Or Survive” met een o zo typische Neurosis-riff, maar dan ingepakt in dikke lagen reverb en een vervormd, diep saxofoongebrom, vooraleer de machines zwoegend in het vlees hakken, en Williams zich als een wilde sater bovenop het gegrom van Kelley werpt. “Party Leg And Three Fingers” maakt ook het beste van de combinatie tussen dreigende gitaarwolken (die riff!), een manische sax, haperende drumcomputers en waanzinnige, angstaanjagende vocalen van Williams.

Maar Last City Zero weet vooral te verrassen door de variatie die wordt tentoongespreid. De heren hebben blijkbaar een stevige collectie in hun platenkast, en geven er met hoorbaar plezier (nuja, wat heet) hun eigen draai aan. “Dirt Poor And Mentally Ill” heeft verdacht veel affiniteit met Front 242-achtige EBM, zij het dan gelardeerd met een dikke distortionsaus. Bij “Bullets And Graves” zien we dan weer een demonisch grijnzende Al Jourgensen opdoemen. Er is ook ruimte voor introverte momenten, vooral in het mooie “Hallows Of The Stream”, met een glansrol voor het gerookte, ebbenhouten stemgeluid van Scott Kelley.

Niet alle uitstapjes zijn echter even geslaagd. “Drapes Hung By Jesus” is lekker stevig, maar mist enige richting, de tekst uit titelnummer “Last City Zero” is niet meteen okselfris, en de electrofolk van “Run Through The Night” slaat de bal behoorlijk mis, zeker als de saxofoon het nummer een heel eigenaardig Jean-Michel Jarre-cachet geeft. Maar al bij al kunnen we van een meer dan geslaagd experiment spreken. En hoewel het waarschijnlijk niet zal gebeuren, hopen we toch meer dan stiekem dat dit eigenaardige viertal nog materiaal op ons zal loslaten. Maar laat ons om te beginnen al hopen op een Europese tour. Hint! Hint!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

10 + 7 =