30,000 Monkies :: Somewhere Over The Painbow EP

Twee jaar na Womb Eater Wife Beater hebben de meest angstaanjagende apen van België een nieuwe EP uit. Alsof je een mix van sterk geconcentreerde cafeïne en vloeibare LSD ingespoten krijgt: zo klinkt Somewhere Over The Painbow.

De lawaaimakers van 30,000 Monkies, die hun bandnaam pikten van een nummer van noise band Lightning Bolt, passen dezelfde tactiek toe als hun streekgenoten van Kabul Golf Club: met een korte maar uiterst krachtige EP de luisteraar knock-out slaan. Maar het 24 minuten durende schijfje laat ook een duidelijk geëvolueerde band horen. Geen paniek, het vuile en hondsbrutale lawaai met referenties naar Melvins, Harvey Milk en Sonic Youth komt nog steeds aan als een mokerslag. Wij horen ook minder lang uitgesponnen stoner en meer (euh) overdonderende gitaar- en basdreunen. Resultaat: de apen klinken versmachtender dan ooit.

Check de video van “Imperial Staches” hier, dan weet je waarover we praten. Terwijl de drums van Ward Beerten je de schedel instampen, rijten de riffs van Ruben Savelkoul en Michael De Naegel je nog eens aan stukken. En wat doet Savelkoul in godsnaam met zijn stem? Dat kan in elk geval niet gezond zijn. Amper twee minuten duurt het nummer en je maag ligt al overhoop. Dit heet dan ‘met een knal binnenkomen’

“Amazones” lijkt dan weer opgebouwd rond één verschroeiende hook. Het bewijs dat 30,000 Monkies best wel verleidelijk kan klinken zonder oppervlakkige metal te brengen. Het psychedelische gitaargeweld versnelt naar het einde van het nummer en mondt uit in een meedogenloze breakdown, waarbij bassist Igor Vuch het vuur aan de lont mag steken.

Savelkoul mag dan wel de reinste onzin uitschreeuwen (een voorbeeld: “Analyzing cyclops orphans makes my shit go cubic, I’m a/ Czar, breading goblins, walzings on your mothers grave/ Celebrating villains treseasures, I like frying rabbis, don’t you”), een nummer als “Czarring” bewijst dat 30,000 Monkies oog heeft voor originele songstructuren. De absurde teksten in “Czarring” zijn als het ware geweven rond de verschrikkelijk harde bas. Even geschift zijn de stemvariaties en vermorzelende gitaren die halverwege het nummer opnieuw de boel doen uit elkaar spatten.

Maar de bijzonderste stuiptrekking van 30,000 Monkies is haar langste, “Batteram”, dat begint als een verkrachte ballade gedrenkt in LSD. Het akelig klinkende orgeltje en de onheilspellende, bewerkte stem jagen je de daver op het lijf, maar nadien jagen minutenlange dreunen je opnieuw je schuilkelder in. Krakende gitaren en drumstoten laten je tenslotte verdwaasd achter.

Het vierkoppige riffmonster uit Limburg heeft weer eens onze muzikale pijngrens verlegd, met de meest wrede, angstwekkende en vieze EP van het jaar. En dat is voor 30,000 Monkies een compliment.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

elf − acht =