CocoRosie :: 18 september 2013, Het Depot

Wat doe je als je al lang niet meer het hipste snoepje van de maand bent en je nieuwe plaat erg lauw werd onthaald? Slechts één oplossing: live iedereen wegblazen met een show die getuigt van visie en ongeëvenaarde ideeënrijkdom. Dat was toch wat CocoRosie in Het Depot even met de vingers in de neus kwam doen.

Tien jaar geleden is het dat de zusjes Casady de neus aan het venster staken, en de wereld is sindsdien niet gestopt met draaien. Waren ze toen één van de vaandeldragers van de new weird folk, dan is dat genre al lang van de radar weggezakt. De vijfde plaat van CocoRosie, Tales Of A Grasswidow, verscheen dan ook een beetje onopgemerkt, en dat was misschien maar goed ook; het toonde hen niet in supervorm: beetje flauw, weinig pit, te veel van het zelfde. Niet dat de zusjes zich dat echt hebben aangetrokken. De setlist bestaat vanavond voor tachtig procent uit recent materiaal, en dat volstaat voor een fascinerend concert.

Die contradictie hoeft niet te verbazen. Voor CocoRosie zijn platen altijd al niet meer geweest dan een springplank om een bijzondere performance op poten te zetten. Vaak schiet dat alle kanten uit — we herinneren ons een verbijsterend moment toen een roodgeverfde naakte dame “My Heart Will Go On” coverde als intro — maar in Het Depot is gekozen voor een meer ingetogen benadering: met een toetsenist/knoppenman en beatboxer Tez op de achterste lijn, houden de zusjes Bianca en Sierra de line-up beperkt; minder moet maar meer zijn.

Het is ook genoeg om het meer hiphoppig geluid van de nieuwe plaat vorm te geven. Het etherische van weleer is naar de achtergrond verdwenen, en beats mogen het voortouw nemen. Dat maakt van “Child Bride” een intrigerende opener: in hun gelijke zwart-wit gestreepte overgooiers en met houterige dansbewegingen, lijken ze wel Oompa Loompa’s uit Willy Wonka’s chocoladefabriek. De aankleding is immers strak geregisseerd: er hangt een waslijn vol kleren achteraan het podium, en stukje bij beetje zullen beide zusjes die aantrekken; almaar theatraler, elk de sfeer van het nummer benadrukkend.

Je voelt dat CocoRosie zoekt naar manieren om banden met vandaag te smeden. Soms levert dat bizarre r&b-pop op als “Villain”, soms levert het een flauwe Kevin Lyttlecover op als bisnummer “Turn Me On”. Maar wat vooral overtuigt, is dat de groep er zelf zin in heeft. Bijna twee uur duurt de show, en je ziet dat het niet van moetens is. “Ana Lama” is een pakkend duet tussen de zusjes, “K-Hole” een zeldzaam oudje dat nog steeds zindert. Knap ook hoe Bianca met de Indische pungi een zweverig trekje aan “Smokey Taboo” geeft.

Het is bijna jammer dus dat Tez halverwege de vaart uit het optreden mag halen met een nodeloos beatbox-intermezzo, en de twee covers in de bissen hoeven ook niet per sé. Het zijn echter slechts kleine smetten; dit concert toonde een CocoRosie dat nog nooit zo gefocust is geweest, en nog geen tekort aan ideeën heeft. Als ze die nu ook nog naar plaat vertaald krijgen, zullen ze de dood van de freakfolk zeker overleven.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

18 + 14 =