Roman Holiday

De jaren vijftig hadden heel wat mooi vrouwvolk te bieden. Welgevormde verschijningen als Marilyn Monroe, Elizabeth Taylor, Brigitte Bardot of Betty Page deden heel wat mannen hun kraag wat losser trekken. Dat waren dames die voorzien waren van haast bovennatuurlijke rondingen en een expliciete seksualiteit. Vrouwen wilden even sensueel zijn, terwijl mannen de grootste moeite hadden om hun onderkaak op zijn plaats te houden. Maar in 1953 deed een ander soort vrouw haar intrede. Een jong meisje dat straalde door haar maagdelijke onschuld, het bioscoopscherm wist op te lichten met haar glanzende reeënogen en stralende glimlach, niet echt een wellustig lichaam bezat in de conventionele zin, maar wel blijk gaf van inhoud door haar internationale uitstraling en levendig karakter. Audrey Hepburn glinsterde plots aan de sterrenhemel dankzij haar hoofdrol in William Wylers Roman Holiday, een sprookje dat na zestig jaar nog niets van zijn aantrekkingskracht verloren heeft.

De film draait rond prinses Ann (Audrey Hepburn), die we aantreffen in Rome tijdens een Europese rondreis. Maar Ann is gefrustreerd. Ze is het hele protocolgebeuren van haar koninklijke verplichtingen meer dan beu en zou zo graag eens willen proeven van het normale leven. Daarom vindt ze er niets beter op dan de ambassade waar ze verblijft te ontvluchten en de Romeinse binnenstad in te trekken. Onder invloed van een slaapmiddel, dat ze voordien toegediend heeft gekregen van haar lijfarts, valt ze – overgelukkig door haar vrijheid – in slaap op een bankje. Daar wordt ze ontdekt door de Amerikaanse journalist Joe Bradley (Gregory Peck), die haar meeneemt naar zijn appartement en pas de volgende dag ontdekt dat er een prinses op zijn sofa ligt te slapen. Geprikkeld door zijn journalistieke honger ziet hij in deze situatie het verhaal van zijn leven, waarna hij onder valse voorwendselen met de prinses door de Italiaanse hoofdstad trekt.

Dat lieftallige verhaaltje was een welgekomen afwisseling in het oeuvre van William Wyler. In 1953 was Wyler al lang geen regisseur meer die een introductie nodig had. Met films als Dodsworth, Mrs. Miniver, The Best Years of Our Lives en The Heiress had hij al genoeg kritisch en commercieel succes vergaard, waaronder acht Oscarnominaties voor beste regisseur (waarvan hij er twee won). Met Roman Holiday zette hij even een punt achter het serieuzere werk en waagde hij zich aan een luchtige komedie, doorspekt met een aangenaam laagje romantiek. Dat wil niet zeggen dat hij minder ambitieus was. Hoewel het in die tijd nog zeer gebruikelijk was om films voor het grootste deel in de studio te draaien, koos de regisseur ervoor om Roman Holiday volledig op locatie te filmen. Een keuze die zestig jaar na datum nog steeds zorgt voor de blijvende aantrekkingskracht van de prent. Rome dient als een volwaardig derde hoofdpersonage, dat met zijn geschiedenis, architectuur en licht idyllisch karakter (de stad verdronk toen nog niet in het toerisme) als perfecte achtergrond dient voor de charmante persoonlijkheden van Hepburn en Peck.

De keuze om op locatie te schieten is dus zeker een belangrijk aspect van de film, maar wat maakt nu verder dat Roman Holiday is uitgegroeid tot een geliefde klassieker? Een meesterwerk zouden we het zeker niet noemen, maar wel een klepper in het genre. Het scenario is gevuld met heerlijke momenten: Hepburn die half verdoofd het leven van Peck binnenstrompelt of een ludiek gevecht aan het Castel Sant’ Angelo zorgen voor pure, onschuldige filmmagie. Roman Holiday is nog steeds een film met een heerlijke flair, een Hollywoodiaanse glans, een film die alle zorgen van de jaren vijftig naast zich neerlegt en als doel heeft te entertainen en te charmeren. En dat doet de film met stijl. Naast het prachtige Rome wordt Roman Holiday ook gesierd door de garderobe van de legendarische costume designer Edith Head. Head had een messcherpe neus voor stijl en had onmiddellijk het potentieel van Audrey Hepburn in het snuitje als mode-icoon.

Hepburn blijft dan ook het sterkste wapen van deze film. Roman Holiday betekende de doorbraak van de jonge deerne en leverde haar haar eerste (en enige) Oscar op. We krijgen zowel de opgewekte en meisjesachtige Hepburn te zien, als een meer gereserveerde en volwassen actrice. Vooral dat eerste persona zou haar gaan symboliseren, maar de actrice bewijst wel dat ze enige flexibiliteit bezit. Als een jong veulen dartelt ze over het scherm (u merkt het, hier spreekt een fan), maar ze laat zich nooit wegspelen door haar dertien jaar oudere tegenspeler. Hepburn zou later veel tegenover oudere mannelijke acteurs komen te staan en maakte er haast een handelsmerk van om dat steeds geloofwaardig te houden. Met haar speelse persoonlijkheid injecteert ze de film met een heerlijk joie de vivre, een onbezorgdheid om jaloers op te zijn en een vrouwelijkheid die los staat van enig fysiek vertoon. Gregory Peck voelt zich goed op zijn gemak en speelt zijn rol van sluwe journalist ontspannen en zelfzeker. Daarnaast is ook nog Eddie Albert de moeite om te vermelden, die als bebaarde fotojournalist een belangrijke komische factor is in dit romantisch relaas.

Roman Holiday kan beschouwd worden als een blauwdruk voor elke romantische komedie die later is gevolgd. De film blijft een masterclass in het creëren van chemie tussen de hoofdpersonages, in het volledig uitspelen van je locaties, in stijl en in het vermijden van overdadig sentiment. Roman Holiday vervalt nooit in een onvervalste tranentrekker, maar bouwt intelligent op naar een ingetogen climax die ruimte laat voor emotie, maar met weinig vertoon. Het moment waarop prinses Ann haar tranen onderdrukt terwijl ze tijdens een persconferentie in de ogen kijkt van Bradley is pijnlijk om zien, maar uitermate beheerst in regie en schrijven. De liefde overwint niet, maar de herinnering – zo besef je wanneer Peck langzaam de ambassade uitwandelt op het einde – zal wel steeds levendig blijven.

Deze klassieker blijft heerlijk hartverwarmend en simpel in zijn intenties. De film ervaart soms wel eens te veel als een toeristische brochure voor Rome en kent uiteindelijk bitter weinig gewicht, maar als je wil weten hoe een goede romantische komedie eruitziet, dan is Roman Holiday het perfecte startpunt. En Hepburn, die doet ons nog steeds in zwijm vallen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

acht + negen =