Singer-songwriters staan er algemeen voor bekend hun gevoelens open op tafel te leggen. De verschroeiende eerlijkheid waarmee Alela Diane hier haar scheiding verwerkt, verdwaald in haar eigen mislukkingen en herinneringen, overstijgt de openhartigheid van veel songwriters echter moeiteloos.
Mensen die sowieso een bloedhekel hebben aan trieste zangers die met lichte wanhoop in de ogen hun verdriet voor zich uit mompelen, kunnen nu al stoppen met lezen. Zacht opstijgend met haar kenmerkende loepzuivere stem staat Alela Diane hier op de grens van liefde en dood, vergetelheid en spijt, machteloos speurend naar zij die er niet meer zijn. Zo verankert de zangers zich stevig in een traditie waar platen als For Emma, Forever Ago rondzwerven. “ I am a lost land in the blue”, zoals ze het zelf droevig beschrijft.
De frêle hinde die enkele jaren geleden als kralendragend hippiemeisje debuteerde, werd in de loop der jaren volwassen, zoals dat gebeurt met mensen. Op haar vorige plaat knipte ze haar lange haren en experimenteerde ze samen met The Wild Divine met een voller bandgeluid. Die band heeft ze hier echter achterwege gelaten, waardoor deze plaat meer aansluit bij de soberdere aanpak van haar vroegere werk. Dat haar ex-man deel uitmaakte van die groep zal daar ook wel een rol in gespeeld hebben. Subtiel gitaarspel waarrond haar sierlijke stem zich weeft, vormt het hart van elke song, hier en daar aangevuld met wat opwellende strijkers en fluiten, of een fluisterende pianoaanslag. Steunend op die sobere invulling verteert de zangeres haar verdriet zo open dat de luisteraar zich bijna een voyeur, een indringer gaat voelen.
Op openingsnummer “Colorado Blue” haalt ze eerst nog herinneringen op aan de vroege bloei van haar relatie en het samen staren naar de verre einder. Daarbij vormen subtiele pianoaanslagen hier en daar de enige aanvulling op haar gitaarspel, waarna sierlijke strijkers, op de achtergrond verborgen, het refrein prachtig doen openbloeien. Op het einde van dit nummer zijn de eerste herinneringen echter al lang vergeten tijd, waarna op de rest van de plaat alleen nog somber gepeins over spijt en afscheid rest. Nummers als “Lost Land” en “About Farewell”, waarin de zinsnede “ I heard somebody say that the brightest lights cast the biggest shadow” rondzwerft, verwoorden zeer raak en eerlijk de pijn die een breuk met zich meebrengt. In “Nothing I Can Do” komt dan ook, ondersteund door een schaarse, vederlichte maar oh zo mooie pianoaanslag, het pijnlijke besef dat “There is nothing i can do to save you from yourself”. De wervelende opstijgende stem van Alela Diane, die glorieus rondwentelend alle hoogtes en laagtes aanraakt , maken haar naakte verdriet alleen maar intenser en tastbaarder.
”Lost Land”, “I Thought I Knew” en “Black Sheep” mogen het met wat meer arrangementen stellen dan de rest van de songs, wat voor de nodige variatie zorgt. In het eerste nummer meanderen melancholische strijkers rond haar vloeiende stem tot een prachtige samenzang. Op “I Thought I Knew” dringen diezelfde strijkers zich echter te veel op en zorgen zo voor een bombastisch effect , wat de song geen goed doet. “Black Sheep” is ietwat een buitenbeentje: sinister drumgeroffel en een stuwende gitaar roepen een lege nacht op, de sfeer van een murderballad bijna. De zangeres lijkt de geliefde dan toch niet zomaar te laten gaan, maar hem onder een rode maan achterna te jagen, rijdend langsheen vage lantarens op verlaten straten.
Het afscheid in “Rose & Torn” is daarna ijzig koud: “Said what I needed to say, I guess/Let those words a-hanging like a ruined dress“. De geliefde mag opkrassen, de deur valt in het slot. Hoewel het album niet perfect is en soms te weinig variatie biedt, is About Farewell toch vooral een schone plaat geworden. Wie ooit, verdwaald in nachtelijke gedachten en starend naar een lege wijnfles, naar Vacilando Territory Blues van J. Tillman of Blue heeft geluisterd, zal zich bij deze plaat zeker een tijdje kunnen warmen. Bij Alela Diane is het verdriet ondertussen verteerd, het gebroken glas opgeruimd: opnieuw verloofd en in blijde verwachting lijkt de waakvlam teruggevonden. Laat dat u niet weerhouden troost te zoeken bij dit teder stukje verdriet.
