“Zijn spuuglelijke hoesfoto’s soms een traditie bij psychedelische gitaarmuziek?”, is het eerste wat bij ons opkomt wanneer we Tylers nieuwste worp onder ogen krijgen. Na jarenlang als ‘huurling’ te hebben gewerkt voor acts als Lambchop en Bonnie ‘Prince’ Billy, kwam hij al in 2010 voor de dag met een eerste soloalbum Behold The Spirit. De lente van 2013 brengt ons naast aanhoudende druilerigheid een tweede bewijs van zijn Fingerspitzengefühl: Impossible Truth.
Tyler, 33, heeft zijn wortels diep doorheen thuisbasis Nashville lopen, waar je min of meer met een snaarinstrument om de hals uit de baarmoeder komt geklauterd. Met een singer-songwriter als vader wordt het vrijwel onvermijdelijk om níet in de muziekbusiness te stappen. Zijn specialiteit: instrumentale gitaarmuziek. Wanneer die term valt, roept dat in het slechtste geval beelden op van introspectieve kampvuurspelers die in gedachten verzonken wat in het rond pulken. In het beste geval gilt een folkfan nog snel een naam als Elliott Smith, Bon Iver of Nick Drake, maar daar blijft het meestal bij. Jammer, want het genre heeft echt wel wat te bieden. Gemakshalve plaatsen we William Tyler even in hetzelfde rijtje fingerpickers als John Fahey, icoon uit de jaren zestig, en Sandy Bull. Een luie vergelijking, maar niemand is zonder invloed of context. Recenter komt het veelzijdige en immer productieve Six Organs Of Admittance nog het meest in de buurt.
Het is een gave om de luisteraar het gevoel te geven dat woorden overbodig zijn en hen enkel met zes- en twaalfsnarige gitaren te overweldigen van de eenvoudige schoonheid van composities. Het woord ‘eenvoudig’ mag hier trouwens met een korrel zout genomen worden. Zelfs de meest toondove idioot hoort dat Tyler een veelzijdige, getalenteerde gitarist is die de technische perfectie benadert. Hij combineert een vingervlugge snaarbehendigheid met een indrukwekkend talent voor arrangementen en een zin voor experimenteren met geluid en (pedaal)effecten. Hier en daar voegt hij subtiele ‘hulpstukken’ toe zoals xylofoon, hoorn, trombone en bas om zijn synthese van spirituele folk, country en blues te verrijken.
In opener “Country Of Illusion” gonst meteen de warme gloed van jaren ’70 psychedelica doorheen de Indische motieven. De geduldig opgebouwde loops wiegen je in een trance, waarbij het repetitieve karakter van de akkoorden aangenaam hypnotiseren en relaxeren. “Cadillac Desert” is dan weer simpelweg prachtig. Het nummer start met een lage, vibrerende cellotoon en gaat verder met complexe gitaarlijnen, maar het mooiste moment breekt echter aan iets voor de vijfde minuut, wanneer de lap steel gitaar (gokken we) zijn intrede maakt. Zelden zo ontroerd geweest door een paar welgeplaatste hoge noten. Elk nummer op Impossible Truth krijgt trouwens de nodige tijd en ademruimte om zich te ontwikkelen en kan meanderen zonder kleurloos of slaapverwekkend te worden. Hun woordloze karakter maken hen bovendien net mysterieuzer en open voor interpretatie, waardoor ze al meer diepgang en persoonlijkheid vertonen dan de gemiddelde botsautohit.
Wie toch nood heeft aan enige duiding of een ’thema’ komt al snel uit bij landschappen. Vele songtitels zijn immers geïnspireerd door romans. “The Geography Of Nowhere”, een bezwerende melodie in mineur, onstond niet enkel tijdens een lange treinreis doorheen Turkije, maar is tevens ook een boek over ruimtelijke ordening van James Kunstler. De schriftelijke tegenhanger van “Cadillac Desert” handelt dan weer over irrigatie-en waterpolitiek. Wie iets minder sociaal bewogen is, kan natuurlijk gewoon de sfeer opsnuiven. Het weids gevoel van het album leent zich uitstekend voor eenzame natuurexcursies of om nostalgisch voor je uit te staren op het treinperron, maar doet evengoed dienst als intieme slaapkamermuziek.
Je hebt geen jaren muziektraining nodig, noch hoef je een insider uit de hermetisch afgesloten gemeenschap der sologitaristen te zijn om van deze 54 minuten durende gitaarmarathon te genieten. Zelfs voor toondove idioten als wij blijkt Impossible Truth redelijk onweerstaanbaar.
