Sommige artiesten laten zich makkelijk beschrijven aan de hand van hun invloeden of referentiepunten. Denk bijvoorbeeld aan The Gaslight Anthem en de link met Bruce Springsteen, en je weet meteen wat ik bedoel. Af en toe blijkt dit echter heel wat moeilijker, zoals bij deze Lesser Evil. Björk, Animal Collective, Kate Bush, Grimes en vele anderen geven op zijn best een vaag idee van hoe die plaat nu precies klinkt.
Om te beginnen valt meteen de androgyne falset van Airick Woodhead op. De stem is namelijk, via allerhande effecten en overdubs, het belangrijkste melodische instrument in het arsenaal van Doldrums. Woodheads timbre is bovendien niet alleen apart en intrigerend, zijn technische vaardigheden als zanger laten ook een bijzonder veelzijdig gebruik toe.
Zo worden mooie lijnen afgewisseld met meer ritmische en energieke performances, en gaat hij heel af en toe zelfs helemaal over de rooie. Een mooi voorbeeld van dit laatste is het pompende “She Is The Wave”, dat zich overigens voor de rest ook prima leent tot een avondje stappen. Op andere momenten bouwt Woodhead een koortje van zijn eigen stem, zoals poppy uitschieter “Anomaly”.
Ritme is echter minstens even belangrijk voor de esthetiek van Lesser Evil. Van rechtdoor stuwende drums tot gebroken dubstepbeats, ze zorgen voor een uitgesproken dynamiek. Ze vullen verder veel van de muzikale ruimte op en zijn grotendeels verantwoordelijk voor het maximalistische karakter van het album. Maar ook synthesizers, samples en andere instrumenten dragen eerder bij tot ritme dan tot melodie.
Wie spontaan zeeziek wordt bij bovenstaande beschrijving, kunnen we echter meteen geruststellen: als geheel werkt deze plaat wonderwel. En hoewel de songs vaak experimenteel en exotisch aandoen, blijft het toch steeds behoorlijk toegankelijk dankzij Doldrums’ oor voor catchy popmelodieën. Bovendien is Lesser Evil behoorlijk bezwerend en moet je na enkele luisterbeurten al sterk in je schoenen staan om niet verslaafd te raken.
Het lijkt er dus op dat deze nog eventjes op repeat blijft staan ten huize Ketels. Hoe lang dat feestje precies nog interessant blijft valt zoals steeds af te wachten. Wel ben ik ervan overtuigd dat de diepgang en weelde van Doldrums’ laatste zelfs na ettelijke luisterbeurten nog niet meteen tot overkill zullen leiden.
