In 2012 liet Bonnie ‘Prince’ Billy, het lijkt ernaar dat Will Oldham zich meer dan behaaglijk voelt met deze nom de plume, meerdere malen van zich horen middels de e.p.’s Now Here’s My Plan (met een prachtige uptempoversie van “I see a darkness”), Hummingbird en het weinig opbeurende “Christmas Eve Can Kill You”. Die laatste was niet alleen een samenwerking met Dawn McCarthy (die een niet onbelangrijke rol speelde bij The Letting Go) maar tevens een cover van The Everly Brothers, een populair duo uit de jaren vijftig en zestig.
Met een oeuvre dat een indrukwekkend aantal hits bevat (u kan er moeiteloos een handvol van mee neuriën) lag het haast voor de hand dat Oldham — die nooit vies is van een cover meer of minder — zich aan een hele plaat met songs van de broers zou wagen, in het bijzonder daar The Everly Brothers vooral bekend staan om hun knappe harmoniezang terwijl Oldham in McCarthy een treffende vocale sparring partner heeft. Zoveel wordt overigens al meteen duidelijk gemaakt met “Breakdown”, een weemoedige countryrocker die zich uitstekend leent voor persoonlijke ontboezemingen tijdens een dronken dans in een morsig baancafé. Als twee zusterzielen die elkaar na lange tijd terugvinden, overstijgt de cover zelfs het origineel in kracht wat aflevering betreft.
Iets gemoedelijker gaat het er aan toe in “Empty Boxes” terwijl het vrolijke “Milk Train” het net niet op een heupwiegen zet. Net als de andere songs blijven beide nummers muzikaal trouw aan het origineel waardoor het verschil zich vooral horen laat in de aflevering van Oldham en McCarthy respectievelijk. Wat op The Letting Go ondanks de dienende rol die ze opnam al duidelijk was, kan hier niet langer genegeerd worden: van alle vrouwen waarmee Oldham samengewerkt en gezongen heeft, is er geen wiens stem, timbre en aflevering zich beter laat aanleunen bij Oldham dan McCarthy. De plaat is daar het levende bewijs van zoals ook de countryballad “What Am I Living For” laat horen. Want ook al is er van echte (erotische) spanning nauwelijks sprake, toch weten McCarthy en Oldham een onderhuids aanvoelen op te roepen dat niet aanwezig was in de harmonieuze samenzang van de broers.
Het is niet zozeer een zuivere samenzang die ze beogen als wel een elkaar vinden op vertrouwd terrein en daarbij nu eens de ene dan weer de andere op het voorplan te laten treden daarbij afwisselend in samenspraak en dialoog op te treden. Voorbeelden daarvan zijn zoals vermeld te over, al verdienen het knappe “Poems, Prayers And Promises” en het ingehouden “My Little Yellow Bird” een aparte vermelding terwijl het eerder olijke “Somebody Help Me” even amusant als vergeetbaar is (tenzij men een voorliefde heeft voor FM-rock) en vooral als een breekpunt dient te midden van de vele verstilde countryrocksongs (zie ook “So Sad”, “Omaha” en “It’s All Over”), die ook van “Just What I Was Looking For” (met een vreemde opgewektheid), een van de weinige buitenbeentjes op de plaat maakt.
What The Brothers Sang wegzetten al seen fanplaat vanwege zijn invalshoek zou voorbij gaan zijn aan zijn waarde, al kan evenmin ontkend worden dat dit een van die Bonnie ‘Prince’ Billy-platen is die eenieder in huis moet halen. Misschien kan het album nog het beste samengevat worden als een mooie hommage aan The Everly Brothers die niet alleen prikkelt om verder te kijken dan de hits van de broers, maar net zo goed aanzet om ook Oldhams eigen oeuvre met een frisse blik opnieuw te beluisteren.
