Solange :: True

Solange Knowles is de zus van. Maar zussen vergelijken is iets wat een echte heer altijd probeert te vermijden. En ook vrouwen horen niet te doen wat niet hoort. U zult het B-woord hieronder dus niet tegenkomen.

Na twee in Europa onopgemerkte albums kondigt deze ep waarschijnlijk Solanges jaar aan. Met haar afro en flair voor coole outfits is ze al een fashion icoon en ook met haar muziek zit ze recht op de tijdsgeest. Haar zevenentwintigjarige poppy r&b-stem past nu eenmaal erg goed bij de speelse laagjes die producer en co-auteur Dev Hynes (Blood Orange) wist aan te brengen in de muziek.

Solange streeft een koel jaren ‘80 stemgeluid na: een mix van Madonna,Whitney en Janet. Falsetto en haar eigen backings zingen gaat haar perfect af. Ze heeft het nodige longvolume om capriolen uit te halen maar houdt het bewust helder en oppervlakkig.

Wat op True dan ook het meest indruk maakt, zijn de beats van Dev Hynes. Dankzij delicate horlogetikken, doffe hartslagen en synthesizers zweven de nummers ergens tussen de begintune van Twin Peaks, iets halfweg New Order en Toto zonder gitaren, en de elektronisch aanvoelende soulfunkpop die Erykah Badu bracht in “I Want You”.

Solanges teksten bevatten enkele mooie meezingzinnen maar het overgrote deel lijkt te zijn geschreven door een vijftienjarige puber, met de onsterfelijke zin “I thought you were the shit” als dieptepunt. Enkel in “Don’t Let Me Down” breekt ze even uit dat soort gladheid en helderheid van stem die luisteraars van de meest commerciële radiozenders zo aantrekkelijk vinden. Maar zo weet Solange wel een erg uiteenlopend publiek te raken. De beats en haar look zijn interessant genoeg voor hipsters, de teksten en feel licht genoeg voor de commerciële radio.

In “Losing You” hoor je goed hoe Solange de jaren ‘80 weet te verzoenen met r&b. Ook “Nothing Seems To Fucking Work” werkt goed, tot de homoseksueel klinkende mannenstem (sorry Dev Hynes) begint te rappen. Die aanpak klopt natuurlijk met de titel en de tekst — het heeft geen zin te blijven aanrommelen met iemand die valt voor het andere geslacht — maar toch is het intermezzo een domper voor de oren.

“Look Good With Trouble” is een niemendalletje dat bijna naadloos overgaat in “Bad Girls (Verdine Version)”, een goed nummer dat ons zo hard doet denken aan een oud nummer uit de jaren ‘80 waarvan de tekst echter te verloren is gegaan in ons rommelige achterhoofd om ons te herinneren welk. Of slaagt Solange er misschien zo goed in de jaren ‘80 te vangen dat ze ons fantoomherinneringen aanpraat? “Lovers in the Parking Lot” doet ons dan weer aan de melodieuze r&b uit de tijd van Aaliyah denken.

De erg funky bassline in “Don’t Let Me Down” is een voltreffer. De scherpe eindnoten in de achtergrondharmonieën doen denken aan Dirty Projectors. Het is hier dat we horen dat Solange meer moed en power heeft dan het heldere meisjesachtige zingen tijdens de eerste nummers doet vermoeden. Als ze een beetje in de diepte gaat, hoor je dat ze een jazzzangeres zou kunnen zijn. Maar dat wil ze niet. En het is ons een raadsel waarom ze er zo angstvallig van wegstuurt. Deze nummers smeken om af en toe nét een tikje rauwer, net een tikje vuiler te worden gebracht. Laten we hopen dat Solange zich live wel van dat zelfopgelegde keurslijf bevrijdt.

True klinkt luchtig en breezy: een oranje cocktail op een luchtmatras in een gigantisch zwembad. De nummers zijn goed, Solange lijdt alleen nog een beetje aan oppervlakkigheid. Maar als ze zichzelf toestaat live te schitteren en een beetje buiten de lijntjes te kleuren, heeft ze met deze nummers dynamiet in huis.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

8 + 15 =