Chelsea Light Moving :: Chelsea Light Moving

Zelfs van iemand die zo gepokt en gemazeld is in de Amerikaanse (tegen)cultuur als Thurston Moore, is het verrassend vast te stellen hoe heftig hij te keer gaat op het debuut van zijn nieuwe band, Chelsea Light Moving. Sonic Youth mag mogelijk definitief van de radar verdwenen zijn, de opvolging lijkt verzekerd.

Bands hebben hun natuurlijke levenscyclus, liet Sonic-wapenbroeder Lee Ranaldo daarover laconiek optekenen niet lang nadat Sonic Youth zichzelf op indefinite hiatus had gezet. Dertig jaar is uiteraard mooi, zeker in acht genomen dat een echte creatieve dip tijdens die drie decennia niet op te tekenen viel, waarmee de band gerust een unieke status toebedeeld kan worden.
Wat het verhaal echter nog leuker maakt, is dat ook de eerste post-Sonic Youth-releases meer dan zomaar aardig zijn.

Lee Ranaldo verraste vorig jaar met het uiterst fraaie Between The Times And The Tides, Thurston Moore van zijn kant, had al sinds 2007, met het verschijnen van het fascinerende Trees Outside The Academy een akoestisch project lopen. Een van de tournees die daaruit voortvloeide, met gitarist Keith Wood, drummer John Moloney en -stilaan een vaste waarde- Samara Lubelski op viool en bass, evolueerde tot Chelsea Light Moving. De nieuwe band die Thurston Moore verlost van het opereren onder eigen naam én hem de kans geeft eens stevig loos te gaan.

Een hint van die evolutie viel afgelopen zomer reeds op te merken tijdens de passage van de band in het Rivierenhof. Hoewel hij dit al doet sinds begin jaren tachtig, gedroeg Moore zich op het podium nog steeds als de zeventienjarige enthousiasteling die net tot de vaststelling gekomen is dat hij helemaal zelf punk kan maken. Chelsea Light Moving klinkt daar ook naar, alsof het album op één avond geschreven en opgenomen is.

Is dat een bezwaar? Neen. Thurston Moore komt daar behoorlijk vlot mee weg. Het heeft wel tot gevolg dat niet elke song even noodzakelijk klinkt, maar net in het spontane gevoel dat dat met zich meebrengt, gaat de grote kracht van het album schuil. “Sleeping Where I Fall” lijkt op het eerst zicht een verwaarloosbare vondst, maar als plots de versterkers vonken beginnen spuwen, wordt de waarde van het nummer duidelijk.

Voor “Lip” grijpt Moore terug naar zijn eigen muzikaal verleden door echo’s van “White Kross” te laten doorschemeren. “Alighted” lijkt dan weer een hint te geven van wat verwacht kan worden van de samenwerking van Moore met metalgezelschap Twilight. Na een ietwat typische noisy intro, zet Chelsea Light Moving immers frontaal de aanval in met een zwaar metalen riff die doet vermoeden dat de combinatie Moore en metal niet noodzakelijk een slecht idee is.

Het prijsbeest van dit album bestaat uit het opmerkelijk drieluik “Groovy + Linda”, “Burroughs” en “Mohawk”. Groovy en Linda waren twee kinderen van de flower power die in het New York van de jaren zestig een gewelddadige dood vonden en Moore inspireerde tot een weerbarstige gitaarsong die met dezelfde sfeer en thematiek flirt als “Expressway To Yr. Skull”. Het is echter pas met “Burroughs” dat Chelsea Light Moving een eerst song aflevert waar in koeien van letters “tijdloos” gegrift staat.

De muzikale groet aan William S. Burroughs, altijd al een van de helden uit het Sonic Youth kamp geweest, is een tornado van een song en zet zich moeiteloos op het niveau van “Death Valley 69”. In “Mohawk” laat Moore zich ook tekstueel door Burroughs inspireren tot een nummer dat eerder van Ranaldo verwacht kon worden. Maar ook Moore brengt er zich aardig van af en weet, met de nodige Velvet Underground-sinisterheid, een zinderende spoken-word-song af te leveren.

Door nog meer dan hij in het verleden al deed, als een spons de Amerikaanse tegencultuur die in de sixties het licht zag in zich op te nemen, heeft Moore een inspiratiebron aangeboord die het beste in hem naar boven lijkt te halen. Wat in, zo lijkt het wel, één spontane creatieve gulp naar buiten gekomen is, kan zich moeiteloos naast de rest van het sowieso al zeer indrukwekkende oeuvre van de man plaatsen en daar stand houden zonder gezichtsverlies te lijden.
‘Be a warrior and love life’ geeft Moore mee in “Heavenmetal”. Niet alleen is dat een wijze levensles, mogelijk is het ook de verklaring voor de consequent hoge kwaliteit van het werk dat deze veteraan blijft afleveren.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × 5 =