Soldout :: More

Volgend jaar zal het tien jaar geleden zijn dat Soldout het licht zag. In die tijd maakten Charlotte Maison en David Baboulis een handvol platen en verzorgden ze opzwepende concerten. En toch weten we nog altijd niet goed wat we van deze band vinden.

Op papier ziet het er allemaal veelbelovend uit, net zoals de hoes van deze nieuwe plaat, maar Soldout lijkt een band van het type “net niet” te zijn. Nochtans zorgde voorganger Cuts hier voor heel wat muzikaal vertier bij zijn verschijning, ondertussen ook alweer vier jaar geleden. Maar zoals dat gaat met platen die wel goed zijn, maar niet weten te overrompelen, is vier jaar lang, heel lang.

Tot de band in november aantreedt op het Glimps-festival in Gent. Waar het overgrote deel van de artiesten op het showcasefestival tot de starters behoren, is Soldout met zijn leeftijd een beetje een vreemde eend in de bijt op het festival. Niet dat het opvalt: net als de jonkies stelt het duo zijn nieuwe plaat voor in Café Video en doet dat met dermate veel overtuigingskracht dat een schone toekomst mogelijk in het verschiet ligt.

Niet veel later ploft More dan ook in de bus en een maand later is er een zucht. Dit is goed. Steengoed bij momenten, maar om een of andere reden niet memorabel. “94” doet een goede poging om old school synthesizerklanken in een vers kleedje te serveren en springt daarmee op de retrokar, maar dan op een andere manier dan dat doorgaans gebeurt. Hier vallen geluiden te horen waar ooit smalend over gedaan werd, maar die nu, wanneer een goede songschrijver er mee aan de slag gegaan is, bijna wild weten te maken.

Een keer gebeurt het écht: “A Drop Of Water” gaat van start met een ritme dat als een opiaat zo verslavend is, Maisons stem verleidt je vervolgens moeiteloos en er wordt opgebouwd naar een ontlading die vervolgens vrolijk niet komt. Als een nummer uit het oeuvre van Soldout de tand des tijds hoort te doorstaan, dan dit.

Probleem is dat dit mogelijk ook echt is wat gaat gebeuren: één nummer dat overleeft, de rest in anonimiteit achterlatend. More heeft nu zijn moment, maar het ziet ernaar uit dat het niet verzilverd zal worden. Buiten “A Drop Of Water” klinkt Soldout telkens weer goed, maar niet goed genoeg om de hele zwik op repeat te gooien. Daarvoor is het gimmick-gehalte van het duo te hoog.

Gevolg is dat More een aardige luisterervaring is, even luchtig als de beats waarop je ‘s avonds compleet uit het dak gaat, maar die ‘s anderdaags, wanneer de nevel in je hoofd optrekt, alweer niet meer zijn dan een vage herinnering, het geluid dat op de achtergrond speelde toen iets memorabel leek te gebeuren. Dat is jammer, want Soldout heeft het potentieel meer te zijn dan wegwerppop.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

7 + een =