The Irrepressibles :: Nude

Met Nude zorgt het Londense collectief The Irrepressibles voor een opvolger van het niet verkeerde Mirror Mirror uit 2010. Het blijkt een constante koorddansoefening tussen kunst en kitch, iets waarbij de band zich opvallend comfortabel lijkt te voelen. Maar het is bovenal een open en eerlijk album.

Om met de deur in huis te vallen: niet iedereen zal zomaar een album oppikken dat Nude heet, waarop twee naakte mannen in een innig contact op de cover prijken en waar titels als “Two Men In Love” op de tracklist prijken. Dan hebben we het nog niet over de videoclip van “Arrow”. In tijden waarin homohaat nog altijd onbegrijpelijk, maar verrassend actueel is, lijkt dat op het eerste zicht een provocatie. Maar dat is het allesbehalve. Nude is in de eerste plaats een album over eerlijkheid, openheid en zelfbewustzijn. En al is “Two Men In Love” het kloppende hart op deze plaat (er loopt constant een hartslag door), het is vooral een sober en muzikaal knap opgebouwd nummer: kwetsbaar en intens, maar ontdaan van alle pluimen en slingers die de geloofwaardigheid omver zouden gooien. Yves Segers it ain’t.

Frontman en leadzanger Jamie McDermott doet een beroep op een aanzienlijk aandeel strijkers en zijn tienkoppig ensemble heeft dan ook de mogelijkheid om de ene keer heel intiem te klinken en op andere momenten dan weer erg theatraal en barok. McDermott’s stem doet bij momenten denken aan Antony Hegarty van Antony And The Johnsons en Patrick Wolf. Daar moet je natuurlijk voor zijn, want hij schuwt de kopstem niet. Het is dan ook verrassend om McDermott’s normale zangstem te horen, zoals in “To Be”. Hoe dan ook zingt hij in beide gevallen heel makkelijk en soepel en blijft hij boven zijn orkest uit om vaak in een theatraal geheel samen te vloeien. U hoeft dus niet per sé een lo-fi liefhebber te zijn om dat te smaken.

Een van de hoogtepunten is “New World”. ”Show me your reasons to fight” klinkt het sereen, aanvankelijk alleen vergezeld door een simpele pianolijn en enkele zweverige ah-klanken. Intens, zonder bombastisch te zijn en met een geduldige opbouw: we zijn al halfweg vooraleer de drumcomputer invalt. “I couldn’t see truth from my eyes, they blinded me with rules from when I was a child” vat het perfect samen, dromen is toegestaan. Waar de electronica in “New World” nog subtiel binnen sijpelt, is die in “Tears” of het tegenvallende “The Ship”, dat naar Eurosong begint te ruiken, veel dominanter aanwezig. De band moet zich de vraag stellen of dat wel nodig is, want de samenhang komt het alvast niet ten goede. Los daarvan is Nude een goudeerlijke en moedige plaat, die op z’n minst een luisterbeurt verdient.

The Irrepressibles spelen op 16 februari in Het Depot.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf × 3 =