De mijmerende muziek van Sun Kil Moon, veeleer het eenmansproject van Mark Kozelek dan een band, past ontzettend goed bij het vallen van de bladeren. Ook Among The Leaves klinkt opnieuw herfstbruin en triest, maar er mag al eens — verrassing — wrang worden gelachen. Een album dat met zeventien nummers meer dan 73 minuten duurt, is echter wat te veel navelstaarderige melancholie om goed te zijn.
Terwijl het vorige, compactere album, Admiral Fell Promises uitblonk in plechtstatige, klassieke gitaarpassages geïnspireerd op Andrés Segovia, is Among The Leaves veel losser. Dat blijkt onmiddellijk al uit opener “I Know It’s Pathetic But That Was The Greatest Night Of My Life”, een voor Kozelek atypisch lange titel. De grap is dat het nummer niet eens de twee minuten haalt. Een zacht getokkelde gitaar, Kozelek fluistert “Okay” en begint aan een teder, mooi miniatuurtje over een korte ontmoeting met een meisje backstage in Moskou. De titel van het lied is wat zij hem schrijft in een brief, maanden later: dat ze hem diezelfde avond nog probeerde te vinden maar daar niet in slaagde. Afwezigheid laat zijn sporen na.
Backstage, het leven on the road, fans en engels voor één nacht: het zijn thema’s die in Kozeleks werk al eerder opdoken, maar nog nooit zo frequent als in Among The Leaves. “UK Blues”, “UK Blues 2”, “Lonely Mountain”, “The Moderately Talented Yet Attractive Young Woman vs.The Exceptionally Talented Yet Not So Attractive Middle Aged Man” (Kozelek lacht in zijn vuistje): stuk voor stuk nummers die de soundtrack zouden kunnen zijn van On Tour, de stemmige zwart-witdocumentaire over zijn leven als toerende muzikant die hij in 2011 uitbracht. Net zoals de documentaire, zijn ze jammer genoeg ook niet altijd even boeiend.
“Sunshine In Chicago” schreef hij backstage in, jawel, Chicago, en bevat enkele rake observaties, zoals “Sunshine in Chicago/Makes me feel pretty sad/My band played here a lot/In the nineties when we had/Lots of female fans/And fuck they all were cute/Now I just sign posters for guys in tennis shoes”: als dat niet sardonisch is. In “That Bird Has A Broken Wing” vertelt hij aan zijn vriendin op een gehaaste melodie die wat wegheeft van “Convenient Parking Lot” uit Tiny Cities over een opgelopen soa na een wilde nacht op tournee. Allemaal heel atypisch recht-door-zee maar té insulair om echt meeslepend te zijn.
Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat de beste momenten op Among The Leaves gaan over de liefde, en een gebrek daaraan. “The Winery” is een betoverend ‘krijg de klere’ walsje. Het is Kozeleks verdienste dat het nummer nooit bitter klinkt en hier komt zijn klassieke gitaarwerk dan ook ontzettend genuanceerd uit de verf, alsof het een speelse achtergrondstem is die tegen zijn zwaarmoedige bariton opbokst met een meanderend, dromerig effect als resultaat.
Ook “Young Love” behoort tot het allerbeste van zijn kunnen: een nostalgische tekst over een winter alleen in de bergen en het besef dat de tijd voorbij gaat, dat vrienden en oude liefdes steeds verder wegdrijven en vergeten raken. De wiegende, klassieke begeleiding breekt naar het einde als dun ijs en verandert van melodie: “I walk downtown, saw her again/There on the corner laughing with friends/The cool mountain air pinched her pink skin/I walked on aching with memories of young love”. Op de achtergrond speelt een banjo en klinkt een echo weids als een winterlandschap: het is één van de mooiste momenten op dit album en een hoogtepunt in zijn oeuvre.
Naar eigen zeggen wou Kozelek niemand vervelen met de zoveelste essentiële Kozelek-plaat. Het resultaat is dan ook een speels album dat dankzij een gevarieerd instrumentarium (af en toe duiken strijkers en drums op en in “King Fish” mag er zelfs weer eens gerockt worden, Neil Young-stijl) zelden verveelt, maar dat met 17 nummers veel te lang duurt. Ook al biedt dit album een ontwapenende inkijk in zijn persoonlijke leven, toch blijf je als luisteraar bij zoveel tussendoortjes wat op je honger zitten, hoe mooi ze ook zijn. Hopelijk wordt het volgende album weer ongemeen meeslepend als vanouds, omdat we van Mark Kozelek bijna niets anders gewend zijn en omdat het ook niet anders hoéft.
