Stubborn Heart :: Stubborn Heart

Het Britse “post-dubstep”-duo Stubborn Heart wordt als upcoming act vaak vergeleken met notoire hoofdrolspelers als SBTRKT, Mount Kimbie, Jamie Woon of zelfs Jame Blake. Je zou voor minder klamme handen en een bezweet voorhoofd krijgen. Er brandt dan ook maar één cruciale vraag op onze uitgedroogde lippen: beantwoordt het titelloze debuut van deze “electronic soul from the heart”-adepten aan de torenhoge verwachtingen?

Om maar meteen met de spreekwoordelijke deur in huis te vallen: Stubborn Heart komt niet ongeschonden uit de enola-lakmoesproef. Zo gaan de geponeerde vergelijkingen niet helemaal op. Een van de meest frappante verschillen schuilt in de afwijkende TR-808-like drumprogrammering van knopjesmanipulator Ben Fitzgerald. Diepgaande gelaagdheid ontbreekt en er zit een pak minder verbreding en subtiele verfijning in het aangewende klankenspectrum. Vocalist Luca Santucci kennen we van eerder geslaagde samenwerkingen met acts als Leila, Plaid, Riton en Herbert. Maar de volgehouden zoetgevooisdheid die hij hier etaleert, begint al snel tenenkrullende proporties aan te nemen.

Het is natuurlijk niet allemaal kommer en kwel. Zo neemt opener “Penetrate” je mee op een bedwelmende emotrip naar een doorleefde bruine volkskroeg. Helemaal aan de andere kant van de toog meen je een zachtjes huilende Tracey Thorn te herkennen. Een gedigitaliseerde soul-tearjerker die vertroebelde herinneringen oproept aan “All Systems Gone”, de kamervullende moodsetter van Presence uit 1999. Aan de andere kant van het album worden we met open armen opgewacht door het al tweemaal eerder uitgebrachte “Need Someone”. De white label-versie van deze opgepimpte post-funky torch-song leverde hen eerder al de nodige media-aandacht, een platencontract en een goedkeurend schouderklopje van BBC-coryfee Gilles Peterson op. Het bracht het duo zelfs binnen het radarbereik van onze eigenste Lefto.

Het parlando debiteren van de teksten, gecombineerd met Luca’s hoge kopstem, geeft evenwel een net iets te melig en slaapverwekkend cachet aan de totaalervaring. Inderdaad een kristalheldere productie, maar als je een seismografische print-out zou opvragen, benadert deze toch meer de ontmoedigende flatline van een net overleden hartpatiënt. De intro van “It’s Not That Easy” roept even de beklemmende sfeer van “In The Air Tonight ” van, hou je vast, Phil Collins op. Heel even maar. “Two Times A Maybe” start veelbelovend met een ingetogen vertraagde subsonische dreiging. Het opgejaagde rhythmus komt onheilspellend op de voordeur kloppen maar gaat even later onverrichter zake bij de buren aanbellen. “Net iets te weinig prikkelende variatie en zo goed als geen dynamische spanningsopbouw” lezen we in het juryrapport. Zou de nieuwe single “Starting Block” de ronddobberende meubels nog kunnen redden? Not.

Toegegeven, Stubborn Heart is op zich een verdienstelijke poging om tot een verkwikkende symbiose te komen van verschillende muzikale era’s. De synths voelen vaak erg jaren 80 aan (“Better Than This”) en als het tempo even wordt opgedreven, komen er 90’s house, intelligente techno en garagereferenties door het openstaande raam binnengewaaid. En aan soulhints zeker geen gebrek. Zo verwijst de groepsnaam naar een krasse northern soul-track van Ernest Mosley en “It’s Not That Easy” is een digitaal verstilde cover van Reuben Bell & The Casanovas. De algemene toon is smekend. Verterende verzuchting naar een onbereikbare of net verloren liefde. Ten huize Santucci is het duidelijk hommeles in het naarstig gebricoleerde liefdesnestje. Madam heeft de leefkuilzeteltjes zonet buiten bij het groot huisvuil gekieperd. Tot daar klopt het plaatje. Maar als iemand uitpakt met een visitekaartje waarop te lezen staat dat hij grossiert in “dark electronic soul from the heart” dan verwacht je de penetrante geur van een gebroken hart ondergedompeld in lekkend lithiumbatterijzuur. Niet dus. Op de een of andere manier komt hun discours noch authentiek noch doorleefd over. Weltschmerz verpakt in een draagtas van de Wibra.

Een echte diepgaande verdrietbeleving kan dit debuut dus niet evoceren. Als we ons dan toch half verdoofd willen overgeven aan genuine electric soul, wachten we nog wel even tot de geremasterde deluxe box set van Massive Attack’s genrebepalende ijkpunt “Blue Lines” in de bus valt. Als die schlemiel van een postbode er tenminste niet mee aan de haal gaat.

Stubborn Heart verzorgt op vrijdag 30 november het voorprogramma van SX in de AB Club.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

16 − vijf =